Ρένος Χαραλαμπίδης: «Οι άνθρωποι που ζούνε ρομαντικά είναι αυτοί που έχουν δοκιμαστεί ψυχικά»

Τα φθηνά τσιγάρα ήταν ανέκαθεν μια ταινία που μου προκαλούσε δύο συναισθήματα. Αφενός μια γλυκιά μελαγχολία, μια άδεια Αθήνα στην οποία λιγοστές ψυχές αναζητούν εκείνο το κάτι που θα ξεγελάσει τις άμυνες τους, αφετέρου τη συγκίνηση για έναν ήρωα, χαμένο, που καπνίζει το ένα τσιγάρο μετά το άλλο, βρίσκοντας μια σπίθα σωτηρίας. Σε αυτή την ταινία, ο Ρένος Χαραλαμπίδης μας μοιάζει. Ίσως για αυτό και η ταινία ορόσημο πλέον του καλοκαιριού εξακολουθεί να αγαπιέται φανατικά από τη γενιά μας.

«Η νέα γενιά είναι η γενιά που αγκάλιασε και ανακάλυψε τα φθηνά τσιγάρα. Η δικιά μου γενιά τα προσπέρασε», μου λέει ο Ρένος Χαραλαμπίδης στο ακουστικό.

Σήμερα είναι η μέρα που επισκέπτεται τη Θεσσαλονίκη, την πόλη με «το πιο υποψιασμένο κοινό», όπως μου είπε, για την προβολή των Φθηνών Τσιγάρων στο θερινό σινεμά «Απόλλων», εκεί όπου οι ρομαντικές ψυχές θα μαζευτούν για να απολαύσουν μια προβολή που διοργανώνεται από το περιοδικό «Εξώστης».

«Τα φθηνά τσιγάρα σηματοδοτούν το αστικό καλοκαίρι. Έχουμε δει στο παρελθόν, στον ελληνικό κινηματογράφο, ταινίες που το καλοκαίρι ταυτίζεται με τις διακοπές ή με δράση εκτός πόλης. Είναι μια ταινία που το καλοκαίρι ταυτίζεται με ρομαντική δράση μέσα στην πόλη.

Κατά παράξενο τρόπο πίστεψα ότι με τα social media και την ψηφιακή επανάσταση θα άλλαζε ο τρόπος που πολλοί άνθρωποι ζούνε την άδεια καλοκαιρινή Αθήνα. Με ευχάριστη έκπληξη διαπίστωσα ότι αυτό το παράξενο συναίσθημα της καλοκαιρινής ραστώνης και της μοναξιάς που το έχουν οι νύχτες στην Αθήνα, παραμένει ολοζώντανο και μέσα από την επικοινωνία στα social media, αυτό μάλλον ενισχύεται και μοιράζεται. Τώρα μπαίνουμε βαθιά στον 21ο αιώνα και πιστεύω στον άνθρωπο. Βέβαια, είναι ένας νέος, γενναίος κόσμος που δε μπορώ να φανταστώ πως θα εξελιχθεί».

Ο έρωτας μέσα από τα social media

Η νεότερη γενιά μπορεί μέσα από τα social media να μην εκτεθεί, γιατί όλα πια γίνονται με μία καβάτζα. Ακόμη κι ένα όχι το ακούς μέσα από ένα μήνυμα, δε το ακούς κατάφατσα. Αυτό έχει κάνει τους ανθρώπους στην άμεση επικοινωνία λίγο τρομαγμένους. Και τους άντρες.

Σήμερα βλέπουμε άντρες λιγότερο τολμηρούς. Και όταν λέω τολμηρούς δεν εννοώ να κάνουν ένα καμάκι. Εννοώ να πας να τολμήσεις να προτείνεις το να πας έναν περίπατο. Από εκεί μπορείς να εκτεθείς. Φταίνε βέβαια λιγάκι και οι κοπέλες. Είναι πολύ αμήχανες όταν οι άντρες πάνε να κάνουν κίνηση, όταν είναι τολμηροί, όταν πάνε να ανοίξουν την ψυχή τους. Γενικά μάλλον πρέπει να ξανασυστηθούμε οι άντρες και οι γυναίκες.

Ο έρωτας, ο ανυπόμονος, ο τσαπατσούλης

«Φαντάζεσαι έναν έρωτα ανυπόμονο και τσαπατσούλη; Όλα τα διαλύει. Ο ρομαντισμός θέλει χρόνο και ψυχική δομή από πριν. Οι άνθρωποι που ζούνε ρομαντικά είναι άνθρωποι που έχουν δοκιμαστεί ψυχικά».

Μέσα από την ψευδαίσθηση των social media όλα γίνονται. Ξεχάστηκαν οι κανόνες της φυσικής εξέλιξης. Κάποιος που έχει 5000 φίλους στο facebook είναι ένας μικρός σταρ. Ξέρεις τι πάει να πει 5000 άνθρωποι να διαβάζουν αυτό που γράφεις;

Βέβαια, η ιστορία θα επαναλαμβάνεται  πάντα, να έχουμε το νου μας να μην επαναλαμβάνεται ως φάρσα, να επαναλαμβάνεται ως δημιουργία . Ναι αργά η γρήγορα θα ξαναγυρίσουμε στις παλιές φόρμες οι οποίες θα έχουν μια άλλη μορφή

Τα σίριαλ τότε και τώρα

Νομίζω πως αδικούμε τη σύγχρονη εποχή. Τότε είχαμε τόση μεγάλη παραγωγή σίριαλ και έβγαιναν και κάποια καλά. Σήμερα είναι πολύ μικρή η παραγωγή. Τότε, που υπήρχαν και λεφτά στην τηλεόραση, μπορούσαμε να κάνουμε και πειράματα. Και ένα λάθος να κάναμε δεν το πληρώναμε ακριβά. Σήμερα λοιπόν, σε μια εποχή οικονομικού σφιξίματος, αυτά που γυρίζονται δεν είναι τολμηρά. Πιστεύω ότι υπάρχει έλλειψη πειραματισμού και ελευθερίας γιατί απλά παράγονται πολύ λίγα. Αυτή είναι η απάντηση. Ούτε έλλειμμα ταλέντου υπάρχει ούτε έλλειμμα έμπνευσης. Ίσως και η τηλεόραση όπως την ξέραμε να γέρασε. Όταν εσύ ήσουν μικρός και έβλεπες σίριαλ, όλη η κοινωνία ήταν στραμμένη στην τηλεόραση. Κάθε Δευτέρα το «Κάτι τρέχει με τους δίπλα» θα παίζονταν 9 η ώρα στην τηλεόραση. Ήταν γεγονός, αν το ‘χανες το ‘χανες, το έβλεπες σε επανάληψη το καλοκαίρι.

Μας έκανε καλό η έντονη πολιτικοποίηση του ’80 και του ’90;

Νομίζω πως τελικά όχι. Γιατί μας μπέρδεψε πάρα πολύ. Ο κινηματογράφος χωρίστηκε ή στον σκληρά εμπορικό ή στον πολιτικοποιημένο-κοινωνικό. Δεν υπήρχε η μέση οδός. Αυτό οδήγησε σε πόλωση την κοινωνία. Γενικά οι ακρότητες και οι μονόδρομοι ποτέ δεν οδηγούν πουθενά. Όχι δεν πιστεύω ότι η έντονη πολιτικοποίηση της γενιάς του ’90 μας έκανε καλό. Δε με ενθουσιάζει. Θεωρώ ότι πήγε την χώρα πίσω. Ήμασταν σε μια καπιταλιστική κοινωνία, βλέπαμε να καταρρέει η Σοβιετική Ένωση. Και λέγαμε ζήτω αυτός που καταρρέει.

Ήταν παράλογα πράγματα αυτά, ήταν λίγο ναρκισσιστικά. Όλοι έγιναν Τσε-Γκεβάρα από τον καναπέ τους. Και τελικά αυτή η εποχή δεν ήταν καθόλου πολιτικοποιημένη και φτάσαμε εδώ.

Από ένα σημείο και μετά ήταν μόδα. Ήταν χόμπι. Να έχεις μια πολιτική άποψη. Σου έδινε μια ταυτότητα ή μία ψευδοταυτότητα. Εγώ πιστεύω στην ατομική ματιά. Ο άνθρωπος πρέπει να έχει το προσωπικό του βλέμμα στον κόσμο. Την προσωπική σου άποψη. Φτιάξε τη. Συνέθεσε ιδέες από πολλές ιδεολογίες. Πια ζούμε σε μια εποχή που δεν πρέπει να πηγαίνουμε με τη μάζα. Επίσης, δεν πιστεύω ότι υπάρχει πια διαχωρισμός δεξιάς και αριστεράς. Αυτά ανήκουν στον 20 αιώνα. Ας πάμε κάπου άλλου. Ας πάμε παρακάτω. Ας δούμε κάτι άλλο. Είδαμε ότι η σούμα δε μας βγήκε σε καλό. Τα ζήσαμε.

Η αποχή

Ακόμη και απογοητευμένοι να είναι οι νέοι, οφείλουν να συμμετέχουν. Όσο πιο απογοητευμένοι είναι τόσο πιο πολύ πρέπει να συμμετέχουν. Νομίζω ότι είναι ένας ωχαδερφισμός που δεν κολακεύει την νεολαία. Από τη στιγμή που είσαι 18 και πάνω οφείλεις να έχεις τη μοίρα και τη σκέψη σου και την ύπαρξη σου στα χέρια σου. Είμαι λίγο σκληρός με αυτά. Δεν δικαιολογώ τους νέους. Οι γονείς είναι μέχρι ένα σημείο, από εκεί και μετά φταίνε οι νέοι. Γιατί αν πεις ότι φταίνε οι γονείς τους, αυτοί θα πουν ότι φταίνε οι παππούδες μας και θα φτάσουμε στον Αδαμ και την Εύα.

Η διάκριση στην Αγγλία και ένα θεατρικό ταξίδι στην Ιταλία

Νιώθω διπλή ικανοποίηση για τη βράβευση στην Αγγλία, με το «Swing Away», γιατί βραβεύτηκα για έναν ρόλο που τον έπαιξα εξολοκλήρου στα Αγγλικά. Και πρόκειται για μια ταινία που παίχτηκε στις Η.Π.Α. σε μια ταινία που παίχτηκε κανονικά εκεί στις μεγάλες αίθουσες. Δηλαδή, όχι μόνο έπρεπε να ήμουν εντάξει με τον ρόλο, αλλά έπρεπε να επικοινωνήσω με τον Αμερικάνο της Οκλαχόμα της Αλαμπάμα και να πω ποιος είμαι. Όταν βραβεύτηκα είπα ότι ναι, με κατάλαβε ο μέσος Αμερικανός.

Στον Ιούλιο Καίσαρα έπαιξα και τους 4 κεντρικούς ρόλους. Στο θεατρικό αυτό έγραψε μουσική ο σπουδαίος Ιταλός ludovico einaudi. Εκεί έπρεπε να δείξω αυτά που έπρεπε να έχει ένας ηθοποιός στην ηλικία μου. Και φοβήθηκα, και αμφισβήτησα τον εαυτό μου αλλά προχώρησα.

H δοκιμασία των σύγχρονων ηθοποιών

Πρέπει οι ηθοποιοί της γενιάς μου, ανοιχτά προς το κοινό να επιχειρήσουμε άλματα θανάτου. Να κάνουμε εξαιρετικά δύσκολα πράγματα. Να τολμήσουμε. Ο αδούλευτος φόβος είναι ο μεγαλύτερος εχθρός μας. Εδικά το να φοβάσαι έτσι γενικά. Άλλο να είμαι προσεκτικός και άλλο να φοβάμαι. Ο προσεκτικός είναι ένας σοφός άνθρωπος. Ο φοβισμένος είναι ένας που μέσα του δεν έχει τακτοποιήσει το μυαλό του.

Ο ηθοποιός έχει να αντιμετωπίσει ένα νέο αιώνα, ο οποίος τώρα δημιουργεί τους καλλιτεχνικούς κανόνες για τους ηθοποιούς. Στο τέλος, έχει δικαίωμα να λέγεται ηθοποιός αυτός που μπορεί να κάνει καλλιτεχνικά άλματα, να κάνει καλλιτεχνικά επιτεύγματα. Το να παίξεις με φυσικότητα σε ένα καθημερινό σίριαλ ασφαλώς είναι ένα βήμα. Δεν είναι όμως ένα άλμα. Μοιραία λοιπόν, ο ηθοποιός του 21ου αιώνα, πρέπει όχι μόνο αναμετρηθεί με τη μαζική κουλτούρα και να ξεχωρίσει, αλλά και με το κλασσικό ρεπερτόριο και να το κάνει με καινούριους τρόπους όχι με τους παλιούς.

Εγώ θα τον συμβούλευα δύο πράγματα. Να προσέχει την προσωπική του καλλιέργεια. Και το δεύτερο να είναι πραγματιστής. Να κινηθεί με βάση την πραγματικότητα. Κάποια στιγμή μπορεί να παίξει τον Άμλετ στο Βασιλικό Θέατρο και την άλλη μέρα σε ένα καφενείο. Πρέπει και στις δυο περιπτώσεις να τα δώσει όλα. Να καταλάβει ότι ο ηθοποιός είναι και του αλωνιού και του σαλονιού. Μόνο έτσι είναι ο ολοκληρωμένος καλλιτέχνης.

Ίσως η νέα γενιά θα έπρεπε να τσεκάρει τα πάρε δώσε της με την πραγματικότητα

Η Ελληνική κοινωνία είναι εκ του ασφαλούς. Λέει ο άλλος ότι είναι 25 χρονών και είναι παιδί. Μα τι παιδί είναι 25 χρονών; Ατέλειωτες σπουδές. Πτυχίο, μεταπτυχιακό, μέχρι πότε να σπουδάζει κάποιος. Έτσι δε ζυμώνεσαι με την πραγματικότητα. Η πραγματικότητα καραδοκεί. Θα έρθει στην ώρα της. Το δυνατό ραντεβού με την πραγματικότητα έρχεται στα 30. Άντε 35. Τότε έρχεται να σε βρει. Εκεί τελειώνουν οι δικαιολογίες. Και όποιος έχει ταλέντο στις δικαιολογίες δεν έχει ταλέντο πουθενά αλλού. Ίσως η νέα γενιά θα έπρεπε να τσεκάρει τα πάρε δώσε της με την πραγματικότητα.

Total
0
Shares
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *