Σχεδόν 30 παρά κάτι!

Έχω να γράψω καιρό, ας μου επιτραπεί ο σκουριασμένος τόνος. Ας μου επιτραπεί και το θέμα επίσης. Είναι κλισέ, είναι χιλιοειπωμένο, είναι κάτι που ίσως συζητήσατε μόλις χθες με τον απογευματινό καφέ και σίγουρα θα έχετε μπει στον πειρασμό να αναρτήσετε κάποιο σχετικό υπονοούμενο στους λογαριασμούς σας για να το βγάλετε από μέσα σας χωρίς να καρφωθείτε.

Γράφει η Stella Nomicarriea

Το κείμενο αφορά κυρίως όσους από εμάς έχουμε φτάσει σε εκείνη την ηλικία όπου στερεοτυπικά αναμένεται η ενηλικίωση. Κοινώς, εκεί που έτρωγες μερέντα βλέποντας Sailor Moon ανενόχλητος, ξαφνικά πρέπει να το κάνεις στα κρυφά. Ή να προσπαθείς να το δικαιολογείς – οπότε και μπορείς να δοκιμάσεις τις παρακάτω ατάκες: αν δεν υπάρχει μερέντα για τα παιδιά, θα φάνε κάτι υγιεινό, θυσία γίνομαι / βλέπω Sailor Moon για να εξασκήσω τα Ιαπωνικά μου.

Το ζήτημα με την ενηλικίωση είναι ότι σε χτυπά κατακούτελα. Ξεκινά από την ανάγκη αυτοχρηματοδότησης των παλιμπαιδιστικών συνηθειών μας, ήτοι το eyeliner Kat Von D το πληρώνεις πια μόνη σου και τα τάσια της Πόρσε δεν τα πληρώνει ο μπαμπάς από το εργοστάσιο. Συνεχίζει με τις προσδοκίες να γίνονται απαιτήσεις και να υψώνουν φρύδια: δεν είσαι πλέον μια επιτυχημένη δικηγόρος ή η πιο σέξυ σερβιτόρα στο Περιστέρι, είσαι η Ντίνα που διάβαζε πολύ και δεν κατάφερε να βρει άντρα και η Χριστίνα που όλοι ξέρουν τι καπνό φουμάρει.

Δεν είναι όμως σεξιστική η ενηλικίωση. Χτυπά κατακέφαλα και τους άρρενες γύρω μας, οι οποίοι αν δεν έχουν σύντροφο ή είναι ομοφυλόφιλοι (Θού Κύριε) ή είναι άχρηστοι να ρίξουν έστω τη Χριστίνα, που όλοι ξέρουμε τί καπνό φουμάρει. Προσθέστε στην εξίσωση το να είναι άνεργοι στην Ελλάδα του 2017 ή να έχει αρχίσει η αραίωση χωρίς να έχουν τουλάχιστον αρραβωνιαστεί και καταλαβαίνετε ότι κάποιοι πιστεύουν όντως ότι οι Σπαρτιάτες είχαν βρει ένα αποτελεσματικό σύστημα με τον Καιάδα.

Η ενηλικίωση βέβαια δεν είναι μια αντικειμενική έννοια. Με έναν πρόχειρο υπολογισμό, όταν οι γονείς μας είχαν πιο δουλειά, πιο παιδιά, πιο οικογένεια από εμάς στην ηλικία μας, οι παράμετροι ήταν διαφορετικές. Για την ακρίβεια, οι γυναίκες σπάνια εργάζονταν, πράγμα που μαθηματικά (και να τονίσω εδώ ότι είμαι της θεωρητικής κατεύθυνσης αλλά δεν εκλείπει η κοινή υπολογιστική λογική από τη ζωή μου με Σελήνη στον Αιγόκερω) ισούνταν με περισσότερες θέσεις εργασίας για τους άνδρες. Ή μήπως να τους ονομάσω κουβαλητές του σπιτιού; Επιπρόσθετα, οι ελεύθερες ερωτικές και σεξουαλικές σχέσεις δεν ήταν κοινωνικά αποδεκτές. Αν είσαι 23 ετών και δεν σου κάθεται καμία παρά μόνο αν την παντρευτείς, την παντρεύεσαι, τέλος.

Συνεχίζοντας, τότε οι χωρισμοί ήταν λιγότεροι, οι δουλειές περισσότερες και οι νόρμες πιο στέρεες. Σκάνδαλα υπήρχαν αλλά ήταν συγκλημένα, σήμερα στην εποχή της διαδικτυακής κατασκοπείας (ακόμη θυμάμαι να της κάνει λάικ – τί του έχω κάνει μωρέ του μαλακισμένου; – απλές φράσεις που έχω ανταλλάξει με φίλους συζητώντας σχέσεις) όλα είναι στο φως του ήλιου. Και ουδέν κρυπτόν υπό αυτό. Με την έκθεση σε τέτοιες νέες κοινωνικές δομές και καταστάσεις, όλα συνηθίζονται και στη συνέχεια ενσωματώνονται στην καθημερινότητά μας. Όταν οι δολοφονίες εν ψυχρώ και οι βιασμοί μεταδίδονται ζωντανά από τους προσωπικούς μας λογαριασμούς, δύσκολα μας σοκάρουν πράγματα. Περισσότερο μας εξιτάρουν ενδόμυχα γιατί κανακεύουν την περιέργεια και τον ηδονοβλεψία που όλοι κρύβουμε μέσα μας.

Σε έναν κόσμο που διαρκώς αλλάζει, καλούμαστε να ενηλικιωθούμε. Να μπορέσουμε να βρούμε το άλλο μας μισό, όταν αυτό μας βλέπει σαν το άλλο 1/4 του. Να παντρευτούμε, λέγοντας «για πάντα», όταν σε όλα τα inspirational posts τονίζεται ότι δεν υπάρχει το ποτέ και το πάντα. Όταν ξέρουμε ότι θα δει στο Ίνσταγκραμ την επόμενη τυχαία κοπέλα που ψάχνει να καλύψει το δικό της κενό με μια ακόμη εύκολη σχέση διαλύοντας τη δική σου. Όταν ταυτόχρονα, η αφοσίωση στην καριέρα είναι κάτι εξαιρετικά δύσκολο στην Ελλάδα, χωρίς η μετανάστευση στο εξωτερικό να είναι πανάκεια. Στο εξωτερικό όπου βρίσκομαι εγώ, ανακαλύπτω ότι τα χρυσά κλουβιά δεν καλύπτουν τον πόνο της ενηλικίωσης όσο αποτελεσματικά θα φανταζόταν κανείς.

Ο πόνος της ενηλικίωσης είναι δύσκολος. Είναι πιο δυσβάσταχτος από της εφηβείας γιατί έχει λιγότερα στηρίγματα. Αλλά είναι πόνος που συνοδεύει τη γέννηση ενός καλύτερου και δυνατότερου εαυτού μας. Δεν ξέρουμε πότε θα γίνει αυτό ακριβώς και μάλλον απλά μια μέρα θα κοιτάξουμε στον καθρέφτη μας και θα ξέρουμε ότι αυτό ήταν. Και σίγουρα θα αξίζει τον κόπο όταν θα καταφέρεις να χαμογελάσεις μετά από ένα ακόμη αποτυχημένο ραντεβού ή μια άκαρπη συνέντευξη για δουλειά ή μετά τον τρίτο γάμο συμμαθητή στον οποίο θα πας ασυνόδευτη στα 32 σου γιατί θα καταλάβεις ότι δεν έχει να κάνει με το πώς είσαι εσύ σαν άνθρωπος αλλά με τις συγκυρίες γύρω σου. Ίσως θα είναι η στιγμή που θα επιλέξεις γιαούρτι με φράουλες αντί για μερέντα διαβάζοντας Σύλβια Πλάθ, ωστόσο ο σελιδοδείκτης σου θα είναι Sailor Moon για να σου θυμίζει όλα τα μικρά κομμάτια που σε έφεραν εδώ, στην αρχή της πιο βελτιωμένης εκδοχής σου. Εαυτός 2.0.


Η συντακτική ομάδα του mycampus.gr ψάχνει για σένα θέματα που...εμπνέουν!

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *