Σινε-παρμένοι-Επεισόδιο Πρώτο

Γράφει ο Νικήτας Διαμαντόπουλος 

Καλώς τους. Κάθε εβδομάδα θα αναλύω με πλέον γελοίο τρόπο καινούργιες ταινίες που είναι ακόμα hot και σπαρταρούν. Εκτός και αν μου καπνίσει να γράψω για καμιά αγνή καλτίλα. Τότε θα το κάνω, μα τον Τουτάτις. Πάντα όμως με φροντίδα, επιτήδευση, και άστοχες προσπάθειες σε χιούμορ: αυτές τις αξίες ενσαρκώνω άλλωστε. Α και απογοήτευση (συγγνώμη μπαμπά).

Φανταστικά Ζώα: Τα Εγκλήματα του Γκρίντελβαλντ

Κρατά: 2 ώρες και ένα τέταρτο
Είναι: Ας πούμε περιπέτεια
Παίζουν: Ο Γιαννάκης ο Ντεπ, ο Τζουντ ο Νόμος, ο Έντι Ρέντμεϊν (δε βρήκα κάτι εδώ) και καμιά εικοσαριά ακόμα τυχάρπαστοι
Σκηνοθετεί: Ο Ντέιβιντ Γέητς (υποκινούμενος φυσικά από τη βασίλισσα Τζ. Κ. Ρόουλινγκ)
IMDB: 7,0 (στα 10 έτσι)

www.ladbible.com

Ο μπαγάσας ο Γκρίντελβαλντ (Ντεπ) ξέφυγε. Σατανάς σωστός. Αυτά, ρίχτε credits.

Όχι το εννοώ, αυτή είναι η αξιοσημείωτη στροφή της πλοκής που προσθέτει κάτι νέο στην ιστορία μας. Και είμαστε στη δεύτερη από τις ΠΕΝΤΕ ταινίες που σιγοβράζουν στο καζάνι της Ρόουλινγκ (συστατικά: χρήματα και αστερόσκονη). «Ο Σκαμάντερ (Ρέντμεϊν) τι κάνει όμως;» σας ακούω να διερωτάστε. Παραστατικότατοι όπως πάντα. «Υπάρχει» είναι η απάντηση. Παραμένει αξιαγάπητα αμήχανος και παντελώς κομπάρσος (Χάφλπαφ) στην ίδια του την ταινία. Τι να πεις, κάποιες αξίες είναι διαχρονικές. Τι άλλο γίνεται, να δεις: καναδυό μαγικά ΖΩΑ (η ελληνική μετάφραση υποστηρίζει πως δεν υπάρχουν Τέρατα) το έσκασαν ξανά, καναδυό μακρινοί συγγενείς πρωταγωνιστών εμφανίζονται τυχαία, καναδυό θεατές βρίσκονται παντελώς χαμένοι ως προς το τι γίνεται (δεν λέμε ποιοι – εγώ και το πεντάχρονο). All in all, αν ποτέ αναρωτήθηκες πώς θα έμοιαζε μια παραγεμισμένη μεξικάνικη σαπουνόπερα με μάγους και τον Τζόνι Ντεπ με ντεκαπάζ στη μεγάλη οθόνη, τότε πρώτον ποιος σε πείραξε, και δεύτερον, αυτή είναι η ταινία σου. Τυχεράκια.

Ραλφ Εναντίον Διαδικτύου (τίμια μετάφραση, 10 πόντοι στο Γκρίφιντορ)

Κρατά: 112′
Είναι: Για ηλικίες από 9 μέχρι 99 (εσύ παππού στα 100 κρίμα)
Παίζουν: ένα μάτσο CGI
Σκηνοθετεί: Φιλ Τζόνσον, Ριτς Μουρ (ο τύπος έγραψε επεισόδια για Simpsons και Futurama λέμε)
ΙΜΔΒ: Επτά κόμμα έξι

www.slashfilm.com

Αν θυμάστε καλά, στην προηγούμενη και πρώτη ταινία, ο Ραλφ πηδούσε από το ένα βιντεοπαιχνίδι (αυτά τα μπλιμπλίκια της νεολαίας) στο άλλο, σέρνοντας μαζί του ένα νιάνιαρο με καπνισμένη φωνή (Βανέλοπι). Όλη η ταινία έβριθε με nods και references, μακάβρια επαναλαμβανόμενο slapstick και απανωτά χαστούκια κακού χιούμορ. Ε, μαντέψτε τι σκαρφίστηκαν τούτη τη φορά οι παλιοχαρακτήρες: Ο Ραλφ και η Βανέλοπι πηδούν από το ένα site στο επόμενο, κάνοντας χλιαρά λογοπαίγνια (αχεμ) και ξερνώντας ατάκες που θα παλιώσουν χθες. Κάτι παίζει και με ένα τιμόνι που πρέπει να βρουν για να σώσουν τα τομάρια τους – δεν έχει σημασία, ήρθες να δεις τις πριγκίπισσες της Ντίσνεϊ σε 3d animation και τους Storm Troopers από τον Πόλεμο των Άστρων. Και το ξέρεις. Αν ψήνεις να δεις μια δίωρη (κοντά) διαφήμιση με references που θα ζήλευε το Ready Player One και το Kingdom Hearts, τότε μπράβο σου: σε άκουσαν.

Ραψωδία της Βοημίας (το μετέφρασα για εσάς, αράξτε)

Κρατά: 6:07 το τραγούδι, 2:14 το έργο, μια αιωνιότητα η κληρονομιά των Queen (too much?)
Είναι: Μια δικαιολογία να παίζουν τραγούδια της μπάντας για ένα δίωρο. Επίσης βιογραφικό δράμα
Παίζουν: ο HACKERMAN (mr. Robot) ως Φρέντι Υδράργυρος και η υπόλοιπη ψεύτικη μπάντα
Σκηνοθετεί: Bryan Singer (έχει κάνει τις περισσότερες ταινίες X-Men, οπότε λογικό είναι να το θεωρήσουμε αυτό ως spin-off στο ίδιο universe – τι να κλάσει η τηλεπάθεια του Καθηγητή X μπροστά στη φωνή του Φρέντι;)
IMDB: 8.4

www.movieweb.com

Τώρα θα μπορούσα να φάω τη δική μου και δικής σας ώρα και διάθεση πετώντας άχαρα λογοπαίγνια με τα τραγούδια των Queen αντί να γράψω νορμάλ επισκόπηση. Όχι ότι γράφω νορμάλ επισκοπήσεις. Ουσιαστικά θα δεις το δράμα του Φρέντι Ερμή (σταματάω) με το Under Pressure από πίσω. Τι εννοείς πως ο Ψευδάργυρος γνώριζε ήδη τον Tim Staffell και τους Smile από πριν; Τι θες να πεις πως το We Will Rock You είχε βγει ήδη από το 1977 και όχι το 1980 για να παιχτεί στη συναυλία στο Madison Square Garden; Πώς τολμάς να υπαινίσσεσαι ότι η μπάντα ΔΕΝ ήταν μαζί πριν τη συναυλία για το Live Aid και βρέθηκαν «αγύμναστοι» και «ακούρδιστοι» για να παίξουν θεϊκά μια τελευταία φορά; Τι εννοείς ότι το κούρασα; Πέρα από τις ανακρίβειες, το έργο καταφέρνει να δώσει (έστω και κατασκευασμένα) το feeling μιας επικής ωδής στη ζωή των θρυλικών αυτών μουσικών. Κρίμα που δεν έχει σκηνή με τον David Bowie και το παράνομα στιλάτο μαλλί του.

 

 

 


Η συντακτική ομάδα του mycampus.gr ψάχνει για σένα θέματα που...εμπνέουν!

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *