Στην Ελλάδα όταν τρακάρεις είσαι μόνος σου

Καλησπέρα αγαπητέ μου αναγνώστη.

Σήμερα το θέμα μας δεν θα είναι πολύ ευχάριστο, γι’ αυτό αν είσαι σε κάποια παραλία και δεν είσαι σε mood να προβληματιστείς, σε προειδοποιώ. Αν πάλι είσαι σαν εμένα και προβληματίζεσαι ανεξαρτήτως μέρους και εποχής, τότε μείνε για λίγες ακόμα γραμμές.

Πρόσφατα συνειδητοποίησα ότι όταν τρακάρεις στην Ελλάδα, είσαι μόνος σου. Όχι ότι αυτό είναι το μόνο κομμάτι που το κράτος σ’ έχει εγκαταλείψει, απλώς ένα από τα πολλά. Είναι από τα πράγματα που μέχρι να σου συμβούν δεν έχεις σφαιρική εικόνα. Ακούς διάφορες ιστορίες από τους γύρω σου, οι οποίες φαντάζουν βγαλμένες από σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Οδηγική συμπεριφορά, άμεση(!) δράση, γραφειοκρατεία. Παράγοντες που αν τους συνδυάσεις συνθέτουν από μόνοι τους μία ταινία τρόμου.

Περιγραφή του ατυχήματος

Το βράδυ του Σαββάτου είχα ένα ελαφρύ τροχαίο ατύχημα στο νησί της Σαντορίνης.

Προς έκπληξη μου (είχα μία ελπίδα), μετά από το τηλεφώνημα που κάναμε στην άμεση δράση, ο αρμόδιος στο Α.Τ. Θήρας μας απάντησε ότι δεν μπορούν να έρθουν να καταγράψουν το συμβάν “εφόσον δεν υπάρχει τραυματίας”. Συμπέρασμα; Αν οι εμπλεκόμενοι δεν έχουν σπάσει κάποιο χέρι, πόδι ή κεφάλι, δεν σηκωνόμαστε από την καρέκλα γιατί πρέπει να τελειώσουμε τον φρέντο όσο είναι ακόμα κρύος, τουτέστιν αφήνουμε τα τροχαία ατυχήματα στην μοίρα τους.

Έπειτα κάλεσα την ασφαλιστική μου εταιρεία, η οποία κατέφθασε σχετικά γρήγορα. Στην αντίπερα όχθη ο κύριος με τον οποίον χτύπησα, αρνήθηκε να καλέσει την δική του, πράγμα που υποχρεούται να κάνει σε μία τέτοια κατάσταση. Αντ’ αυτού αναφώνησε με μία τεράστια δόση ελληνικής μαγκιάς “εγώ φεύγω, αν θέλεις κάνε μου μήνυση”, και αποχώρησε με ακόμα μεγαλύτερη άνεση από τον χώρο του ατυχήματος.

Την επομένη του περιστατικού προσπαθούσα να επεξεργαστώ την σωρεία εικόνων που βίωσα. Ένα κομμάτι μου ήθελε να ουρλιάξει από θυμό και ένα άλλο ήταν απλά γεμάτο αγανάκτηση για ένα κράτος που βάζει τα δυνατά του για να σε απογοητεύει σε κάθε δυνατή ευκαιρία. Από την άλλη πλευρά, μήπως είμαστε οι ίδιοι υπαίτιοι της λειτουργίας του κρατικού μηχανισμού; Μήπως είμαστε κι εμείς μέρος του προβλήματος; Αν ναι, τί μπορούμε να κάνουμε για να αλλάξουμε την υπάρχουσα κατάσταση;

Εκλογές και millennials

Σε λίγες μέρες έχουμε εθνικές εκλογές. Με αφορμή το παραπάνω περιστατικό μπήκα σε σκέψεις. Η “κυβέρνησή” της χώρας θα αλλάξει. Τί θ’ αλλάξει στην καθημερινότητά μας όμως;

Θα αλλάξει η νοοτροπία μας;  Θα αλλάξει η παιδεία μας; Θα αλλάξει το “ζαμανφού”; Θα αλλάξει η νομοθεσία; Ή ακόμα και να αλλάξει, θα την τηρούμε;

Μήπως το γεγονός ότι πολλοί millennials δεν βρίσκουν κανένα απολύτως νόημα στην εκλογική διαδικασία δεν είναι και τόσο παράλογο τελικά; Προσωπικά τάσσομαι υπέρ της συμμετοχής σε αυτήν, αλλά μήπως πρέπει να εξετάσουμε το 44% της αποχής στις Ευρωεκλογές και από την άλλη όψη του νομίσματος; Αρκεί να κοιτάξουμε στην, όχι τόσο μακρινή, 5η Ιουλίου του 2015. Μήπως τελικά ξεχνάμε πολύ εύκολα;

Σε μία χώρα που σχεδόν κάθε κομμάτι του κρατικού μηχανισμού υπολειτουργεί και που η λέξη παιδεία μπορεί να βρεθεί μόνο στις πίσω σελίδες ενός λεξικού όπου και μεταφράζεται σε “ελληνική μαγκιά”, πώς τολμάς έστω να σκεφτείς να πεις σε έναν νέο που φεύγει από την χώρα να μείνει; Στο δικό μου μυαλό φαντάζει ως πλήρης αγένεια προς μία γενιά που γεννήθηκε για να παλεύει ενάντια στην κουλτούρα του ζαμανφού και οποιαδήποτε προσπάθειά της για επιτυχία φαντάζει καταδικασμένη να αποτύχει.

Καλό μήνα σε όλους.

 

Total
4
Shares
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *