Συνέντευξη Κώστα Βουτσά στο mycampus.gr

Αστείρευτος
Είναι απόλαυση να μιλάς με έναν άνθρωπο τόσο ζωντανό, όπως ο Κώστας Βουτσάς, που έχει ζήσει τόσες διαφορετικές εποχές και ξέρει τόσο να απολαμβάνει τη ζωή όσο και να κατανοεί τις δυσκολίες που όλοι περνάμε. Και μάλιστα χωρίς να θέλει να δίνει συμβουλές. Δίνει, όμως, το παράδειγμα. 
 
Σας αρέσει η περιοδεία;
Η περιοδεία είναι κουραστική γιατί σηκώνομαι το πρωί, τρώω το πρωινό μου, μετά πάω στη θάλασσα να κάνω μπάνιο, το μεσημέρι τρώω το ψάρι μου,  κοιμάμαι και μετά πάω να παίξω στην παράσταση, το απολαμβάνω και πληρώνομαι γι’ αυτό (γελάει).
 
Παλιά είχατε την ίδια αίσθηση στις περιοδείες;
Παλιότερα δεν υπήρχαν οι ανέσεις να κυκλοφορείς και να πηγαίνεις από τη μία πόλη στην άλλη όμως πάντα στις περιοδείες λίγο ξενοιάζεις. Είναι και έτοιμη η παράσταση, η οποία παίζεται ήδη καιρό. Παλιά δεν υπήρχαν κινητά και τηλέφωνα οπότε έφευγες από την Αθήνα και δεν είχες στο μυαλό σου τίποτα άλλο. 
 
Έχετε ζήσει την άνθιση του ελληνικού κινηματογράφου και θεάτρου αλλά και μιας εποχής μετά τον πόλεμο και τον εμφύλιο που είχε αρχίσει η χώρα να πατάει στα πόδια της. Ήσασταν ένας από τους πιο διάσημους ηθοποιούς εκείνης της περιόδου. Τώρα βλέπουμε ότι ζούμε πάλι σε πολύ κρίσιμες εποχές.
Νομίζω ότι υπάρχουν αυτές οι εποχές γιατί πρέπει να υπάρχουν για να μας βάζουν μυαλό. Οι Έλληνες το μόνο που κάναμε ήταν να πηγαίνουμε στη θάλασσα, να πηγαίνουμε στα μπουζούκια, να φοροδιαφεύγουμε, να έχει κάθε οικογένεια τέσσερα αυτοκίνητα, από δύο τηλέφωνα ο καθένας, φεύγουμε την Παρασκευή και γυρίζουμε Δευτέρα. Το παρακάναμε, ξεφύγαμε από τα νερά μας γι΄ αυτό και μας κυνηγάνε οι ξένοι. Είναι στην εξουσία τόσο καιρό δύο κόμματα που μας έχουν αλλάξει τα φώτα και κοιτάζανε πώς να εξασφαλίσουν τα τρισέγγονά τους. Έχουν φάει και έχουν φάει.
 
Τα τελευταία χρόνια δεν σταματάτε να δουλεύετε και κυρίως έχετε δίπλα σας νέα παιδιά. Πως είναι η επικοινωνία μαζί τους;
Δεν υπάρχουν πλέον μεγάλοι στο θέατρο, το 2012 τους έχει πάρει τους περισσότερους. Εγώ είμαι άνθρωπος που δεν μπορώ να συμβουλεύσω τους νεότερους γιατί άλλα μηνύματα εισπράττεις εσύ και άλλα μηνύματα εισπράττω εγώ. Εκείνο που μπορώ να κάνω είναι να κάνω παρέα με νέους ανθρώπους, να μαθαίνω καινούρια πράγματα από νέους συγγραφείς, νέους δημοσιογράφους, ηθοποιούς, σκηνοθέτες για να υπάρχω γιατί αν νομίζω εγώ ότι τα ξέρω πάει τελείωσε. Αν νομίζεις ότι τα ξέρεις όλα παύεις να σκέφτεσαι. Εγώ στην τηλεόραση, στον κινηματογράφο και στο θέατρο να παίξω θα παίξω μικρούς ρόλους. Εγώ επειδή είμαι άνθρωπος πολύ της εποχής και της νύχτας και κυκλοφορώ, καταλαβαίνω πως είναι η ζωή. Να ξέρεις ότι στις μεγάλες κρίσεις, στη χούντα, στην κατοχή και με την κρίση αυτή το θέατρο δουλεύει. Όταν πας μέσω ίντερνετ και παίρνεις δέκα ευρώ το εισιτήριο δηλαδή δύο καφεδάκια και περνάς δυόμιση με τρεις ώρες, παίρνεις το μετρό, ξεκινάς από τις 7 και τελειώνεις στις 11 και όλα αυτά μόνο με τόσο λίγα λεφτά είναι κάτι που το απολαμβάνεις γιατί αφορά την ψυχαγωγία και ακούς και πράγματα που θέλεις να τα ακούσεις ενάντια στην πολιτική και στους κλέφτες.
 
Τώρα παίζετε σε ένα έργο, το οποίο πρωτοανέβηκε δεκαπέντε χρόνια πριν από τη Δήμητρα την Παπαδοπούλου. Μιλήστε μου λίγο γι΄αυτό.
Οι ηθοποιοί είναι πολύ καλοί και οι ρόλοι αυτοί δεν γράφτηκαν γι’ αυτούς, τους βρήκαν τους ρόλους τα παιδιά. Και η Θωμαϊς Ανδρούτσου και η Σοφία Παυλίδου και η Ελισσάβετ Κωνσταντινίδου που σκίζει και ο Κώστας Αποστολάκης που κάνει τον αστυνομικό και αν τον δεις στο έργο θα πάθεις την πλάκα σου και ο Πέτρος Λαγούτης. Ειδικά οι γυναίκες κατουριούνται από το γέλιο. Έχει προσαρμοστεί όμως αυτή η οικογένεια δεκαπέντε χρόνια μετά. Η Δήμητρα Παπαδοπούλου και η Αγγελίτα Τσούγκου, η σκηνοθέτιδα έκαναν πολύ καλή δουλειά. Το σκηνικό στην Αθήνα είναι ένα σκηνικό το οποίο ανεβαίνει, χάνεται και εμφανίζεται το σαλόνι το δικό μας. Είναι μία εντυπωσιακή παράσταση και γι’ αυτό είμαστε γεμάτοι κάθε βράδυ. Ξέρουμε ότι ο κόσμος εκτιμάει και κυρίως ξέρει να διαλέγει, έχει σωστό ένστικτο.
 
Την ίδια στιγμή βλέπουμε πολλές μικρές καλλιτεχνικές ομάδες.
Το θέατρο στην Ελλάδα είναι σαν το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο που έχουμε και δεν το εκμεταλλευόμαστε. Το θέατρο είναι αθάνατο και πουθενά αλλού στον κόσμο δεν υπάρχουν τόσες παραστάσεις και τόσοι θίασοι. Εμείς κατορθώνουμε και το κάνουμε εδώ και χιλιάδες χρόνια.
 
Είχατε την τύχη στην εποχή σας να έχετε πολύ καλούς συγγραφείς και θεατρικούς σεναριογράφους, οι οποίοι κατάφεραν να χτίσουν πολύ ξεκάθαρα τους χαρακτήρες του κάθε ρόλου.
Βέβαια. Από τους πιο σημαντικούς ήταν ο Σακελλάριος, ο Πρεντέρης, ο Γιαλαμάς, ο Βασιλειάδης, ο Γιαννακόπουλος, ο Καμπανέλης, ο Μιχαηλίδης ήταν συγγραφάρες. Η δουλειά του συγγραφέα ήταν να πιάνει το μήνυμα του λαού και της κατάστασης. Όλα τα θεατρικά έργα έχουν απήχηση είτε είναι μεγάλα όπως του Μπρέχτ είτε σημερινές κωμωδίες και όλα ξεκινάνε μέσα από το λαό.
 
Σήμερα βλέπετε τέτοια διάθεση;
Πιο δύσκολο είναι να γράψεις σήμερα, η ζωή είναι πολύ πιο δύσκολη. Ο Ρήγας με τον Δημητρίου, ο Παπαθανασίου με τον Ρέππα, έργα από τη Θεσσαλονίκη, όπως το «Γάλα», δείχνουν ότι οι συγγραφείς είναι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν δύσκολες συνθήκες για να γράψουν ένα έργο και παρόλα αυτά το καταφέρνουν και κάνουν μεγάλες επιτυχίες. Δεν είναι πλέον η εποχή που έπαιζαν ελεύθερα τα παιδιά, που κοιμόμασταν στα μπαλκόνια, τώρα για να παίξει το παιδί ποδόσφαιρο πρέπει να πάει στο 5×5 και να πληρώσει. Γι΄ αυτό αρέσουν στον κόσμο οι ταινίες αυτές γιατί θέλουν να ζήσουν έτσι όπως βλέπουν τα πράγματα εκεί.
Πως χάλασε η κατάσταση;
Δεν συνέβη μόνο στην Ελλάδα αυτό αλλά παντού. Οι μεταναστεύσεις με κόσμο που έφυγαν από τις χώρες τις ασιατικές και τις αφρικανικές….αυτοί οι άνθρωποι αγράμματοι…ήρθαν εδώ και προσπαθούν να περάσουν τη ζωή που έκαναν τώρα και εδώ πέρα. Και εμείς είμαστε λαός μεταναστών και…..
 
Θεωρείτε ότι οι σημερινοί κωμικοί σε σχέση με τη γενιά σας και όσο αφορά τις σπουδές τους έχουν πολλά πράγματα που πρέπει να διαχειριστούνε;
Είναι όλοι πάρα πολύ καλοί. Είναι πιο καλοί από εμάς γιατί σε μας τα γράφανε πάνω μας ενώ οι καινούργιοι ηθοποιοί βρίσκουν τους ρόλους. Είναι πολύ μεγάλη η διαφορά. Π.χ ο ρόλος που ενσαρκώνει η Ελισσάβετ Κωνσταντινίδου είναι ένας ρόλος που είχε γραφτεί δεκαπέντε χρόνια πριν. Υπάρχουν πολλοί καλοί νέοι ηθοποιοί όπως ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, ο Θανάσης Τσαλταμπάσης, ο Πέτρος Φιλιππίδης, ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος. Κάθε γενιά προσθέτει πάνω στην προηγούμενη. 
 
Αυτό θεωρείτε ότι είναι λύση για να μείνεις όρθιος;
Ο ελληνικός λαός είναι πολύ δυνατός, δεν καταλαβαίνει τίποτα, νικάει τα πάντα. Αν καταστραφεί η γη δύο όντα θα επικρατήσουν, οι κατσαρίδες και οι Έλληνες. Δεν υπάρχει περίπτωση να μας νικήσει κανένας. Πρέπει να σταματήσουν να υπάρχουν αυτά τα δύο κόμματα και να βγουν καινούριοι άνθρωποι που να μην έχουν καμία σχέση με τα κόμματα αυτά.
 
Σας πλησιάζει ο κόσμος να υποθέσω. Σας έχει κουράσει αυτό;
Δεν μπορεί να με κουράσει γιατί η αγάπη τους είναι ανιδιοτελής όπως και η δική μου προς αυτούς.
 
Το να είσαι διάσημος τη δεκαετία του ’60 είναι πολύ διαφορετικό από το να είσαι διάσημος τώρα που υπάρχει τόση πληροφόρηση.
Η αντιμετώπιση, η αγάπη και ο θαυμασμός είναι ακριβώς τα ίδια. Δεν αλλάζει ο τρόπος έκφρασης.
 
Τι κάνετε για να ξεκουράζεστε από την ένταση των παραστάσεων;
Δουλεύω, η δουλειά είναι ξεκούραση. Η σωματική κούραση φεύγει μόλις ξαπλώσεις και κοιμηθείς, η εγκεφαλική και η ψυχική κούραση είναι αυτή που δεν φεύγει. Η υποκριτική με βοηθάει να ξεφεύγω από πολλές καταστάσεις.
 
Έχετε δεχτεί και κάποια πρόταση για μετά;
Θα συνεχίσουμε να παίζουμε την ίδια παράσταση. Με τόση απήχηση προς τον κόσμο θα ήταν κρίμα να σταματούσαμε.
Total
0
Shares
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *