Τα φοιτητικά χρόνια του Νίκου Ορφανού

Η συνομιλία μας με τον Νίκο Ορφανό με αναφορά στα χρόνια που ήταν φοιτητής τέλη δεκαετίας 80 αρχές 90 ήταν μια ευχάριστη έκπληξη.
Η συνομιλία μας με τον Νίκο Ορφανό με αναφορά στα χρόνια που ήταν φοιτητής τέλη δεκαετίας ’80 αρχές ’90 ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Ένα απολαυστικό flash back σε μια φοιτητική ζωή όχι πολλά χρόνια πίσω, πάνω σε μια περίοδο, όμως, που όλα άλλαζαν. Μπορείτε να βρείτε τις ομοιότητες;
Σπούδασε Ψυχολογία στη Φιλοσοφική και παράλληλα, στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης. Από του Ζωγράφου στην Τζαβέλα στα Εξάρχεια η διαδρομή ήταν μάλλον λυτρωτική…
Συνέντευξη: Κατερίνα Ευσταθιάδου
Τι θυμάσαι από την περίοδο φοίτησής σου στη Φιλοσοφική;
Κλασικό δημόσιο πανεπιστήμιο από όπου έφυγα τρέχοντας! Πρόλαβα να δω τι γίνεται σε μια εποχή μιζεροπασοκτζίδικης ραστώνης, δε γινόταν τίποτα. Υπήρχε μια θεατρική ομάδα στο και μια λέσχη αλλά γενικώς τα πράγματα ήταν καφενετζίδικα. Τα πράγματα θύμιζαν ελληνική ταινία. Έστελναν οι γονείς με το ΚΤΕΛ φαγιά στα παιδιά. Μεγάλωσα στου Ρέντη και ήταν η πρώτη φορά που η Φιλοσοφική λειτούργησε στην πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου το 1987. Ακόμα σοβατίζανε, δεν υπήρχε καν κυλικείο. Η περιοχή εκεί τότε, επειδή ήταν η τελευταία που αναπτύχθηκε, ήταν τίγκα στους επαρχιώτες γεμάτο ανηφοροκατηφόρες, χαμηλά σπίτια και από τη Φιλοσοφική σε ακτίνα 5 χλμ δεν υπήρχε καφετέρια ούτε για δείγμα.


Εσύ τι τύπος ήσουν;
Τότε ήμουν πολύ εσωστρεφής. Μπήκα στο πανεπιστήμιο γιατί η πιο ενδιαφέρουσα επιλογή στο μηχανογραφικό η Ψυχολογία. Δεν μπορούσα να με φανταστώ να κάνω καμία από τις δουλειές από τις υπόλοιπες επιλογές, μαθηματικός, γιατρός. Πήγα εξερευνητικά. Το θέατρο δεν υπήρχε. Επειδή όλες αυτές οι σχολές έβγαζαν καθηγητές οι γονείς ησύχαζαν έλεγαν, εντάξει το παιδί βολεύτηκε, έλυσε το πρόβλημά του. Μπαίνοντας μιζέριασα, γιατί η Ψυχολογία τότε οργανωνόταν, δεν υπήρχαν τα μεταπτυχιακά. Κάναμε λατινικά και αρχαία. Συν το γεγονός, επειδή μεσουρανούσαν τότε οι αριστερές νεολαίες κάθε τρεις και λίγο είχανε καταλήψεις… ένα μπάχαλο. Είχαμε καθηγητές αξιόλογους σε μόρφωση και με καλά βιβλία αλλά ήταν αντικοινωνικοί, στο μάθημα ήθελες κοκαΐνη για να κρατηθείς ξύπνιος (γέλια). Ο μόνος που ξεχώρισα ήταν ο Μπαμπινιώτης που τον είχα επιλογή και ο Σπύρος Ευαγγελάτος από το θεατρολογικό. Επειδή δε μου αρέσει το αντικείμενο και πιέζομαι να τα βγάλω πέρα, παίρνω 2 συγκοινωνίες για να πάω, σπουδάζω στην πόλη μου και γενικά δεν το ευχαριστιέμαι. Όποιος σπουδάζει στην πόλη του δεν καταλαβαίνει φοιτητική ζωή.

Πώς μπαίνει το θέατρο στο παιχνίδι;
Μεσολαβεί το καλοκαίρι του ‘88 που έχω πέσει σε κατάθλιψη και λέω τι να κάνω με τη ζωή μου και τότε διαβάζω σε ένα περιοδικό μια συνέντευξη του Γιάννη Διακογιάννη του αθλητικογράφου που έλεγε ότι «επειδή από μικρός συνέλεγα πληροφορίες για τα αθλήματα, κατάφερα και έκανα το χόμπι μου επάγγελμα και είμαι πάρα πολύ ευτυχής». Κάτι άστραψε μέσα μου και λέω αυτό πρέπει να κάνω κι εγώ, να βρω μια δουλειά και να μην έχω την αίσθηση ότι δουλεύω και να περνάω καλά. Αρχίζω το ψάχνω αλλά μέχρι τότε ήμουν ένας μέτριος άνθρωπος, δεν είχα διακριθεί σε κάτι. τότε διαβάζω μια αγγελία ότι κάνει εξετάσεις το θέατρο τέχνης. Δίνω, περνάω με υποτροφία, τρώω ένα σουτ και έρχεται η ζωή μου τούμπα.
Και ξεκινάς στη σχολή θεάτρου… τι αλλάζει;
Η σχολή ήταν στην Οδό Τζαβέλα στα Εξάρχεια. Γνωρίζω τους συμμαθητές μου άλλους 10 τρελούς και αρχίζω να αισθάνομαι λιγότερο μόνος διότι βρίσκω ανθρώπους να συνεννοηθώ και επειδή η σχολή ήταν πιο κοντά, μπορούσα να αφιερώσω χρόνο και στην κοινωνική συναναστροφή. Αρχίζω και μπαίνω σε ένα σπουδαστικό παρεάκι, γνωρίζω τα Εξάρχεια, τα στέκια, μπαίνω στη θεατρική κοινότητα και το Φλεβάρη του ‘89 παίρνω τον πρώτο μου ρόλο. Τότε μπήκα στο τριπάκι να παρατήσω τη φιλοσοφική αλλά τελικά δε το έκανα. Σπουδάζω ταυτόχρονα και τελείωσα και τα 2 σε 7 χρόνια.
Κρατάς επαφές με τους συμφοιτητές σου;
Με την τότε παρέα Αιμίλιος Χειλάκης, Μπέση Μάλφα, Μαριάννα Τουμασάτου, Ηρώ Λούπη ακόμη έχουμε επαφές. Ήμασταν μια παρέα παιδιών με μια ιδιαιτερότητα: επειδή το θέατρο τέχνης είχε μια αξιοκρατία, διάλεγε αδιαμόρφωτα λαϊκά παιδιά λίγο παρθένα όσον αφορά τη μόρφωσή τους, ανεπιτήδευτα.
Αναπολείς εκείνες τις στιγμές;
Δεν αναπολώ γιατί μου αρέσει πολύ το σήμερα. Τότε ήταν λίγο μίζερη η εποχή, λίγο δημοσιοϋπαλληλίστικη. Τώρα ζούμε την κατάρρευση της κοινωνίας και την επανάσταση της ψηφιακής τεχνολογίας.

Τι θυμάσαι από το κλίμα της εποχής; 
Πέρασα στο πανεπιστήμιο σε ένα μεταίχμιο που τα πανεπιστήμια χάνουν την αριστερή τους προσωπικότητα και μπαίνουν στο Lifestyle. Θυμάμαι το Νοέμβριο του ‘87 που είχα πάει στην πορεία του Πολυτεχνείου -πρώτη και τελευταία φορά- συμφοιτήτριές μου να κρατάνε το ΚΛΙΚ κάτω από τη μασχάλη, πράγμα το οποίο μου φάνηκε κάπως περίεργο. Ήταν αυτό το οποίο παρείσφρησε και άρχισε να δημιουργείται αυτός ο αχταρμάς. Τότε μόνο η ΔΑΠ ΝΔΦΚ έκανε κάτι χοροεσπερίδες σε κάτι καμένες ντισκοτέκ και κάτι μπουζουξίδικα του κερατά. Μόλις έχει εμφανιστεί ο Λεπά, έχει απενοχοποιηθεί το χαβαλο-μπουζουκο-τσιφτετελο γλέντι και είναι ΟΚ να διασκεδάζεις εκεί που κορόιδευες, γιατί χαβαλεδιάζεις, πας για να γελάσεις… σιγά σιγά μπαίνει μπροστά η καλοπέραση και το ό,τι αρπάξουμε, ό,τι κερδίσουμε τη στιγμή που τα ίδια πανεπιστήμια δεν ακολουθούν αυτήν την τάση. Ενώ έχουμε μια φοιτητική κοινότητα που έχει αρχίσει να φεύγει από το ιδεαλιστικό και να θέλει να βγάλει λεφτά, στο εκπαιδευτικό κομμάτι τα πανεπιστήμια δεν μπορούν να τους βοηθήσουν, παραμένουν αγκυλωμένα και ασύνδετα με την αγορά εργασίας.
Τι άκουγες, τι φορούσες;
Είχα μόλις περάσει την μετα-ροκ εγγλέζικη φάση μου γύρω στοπ ‘84-’88, ακούμε τα νέο-goth, Cure, Depeche Mode. Τριγυρνάμε ντυμένοι με καμπαρτίνες που έχουμε κλέψει από τους πατεράδες μας και περνάμε μια dark φάση ενδοσκόπησης, είμαστε λίγο μυστήριοι έχουμε ξεκινήσει να καπνίζουμε, αφήνουμε τα μαλλιά μας λίγο αχτένιστα κτλ κτλ και αμέσως μετά στις αρχές του ‘90 δεν άφησα βέβαια το ροκ αλλά επαναπροσδιορίζω την κλασική μου σχέση με το παλιό ροκ του 60  του Ντίλαν του Σπρίνγκστιν κτλ και από τότε δε με έχει αφήσει. Βέβαια επαναλαμβάνω ότι εξακολουθούμε να είμαστε λίγο ούφο, δεδομένου ότι ο κόσμος έχει αρχίσει να ακούει ΛΕΠΑ Αντύπα, Δημητρίου, και όλο αυτό μπαίνει και στην τηλεόραση. Έχουμε από τη μία κυβέρνηση Μητσοτάκη, μια δεξιά κυβέρνηση άνευ πολιτιστικού επιπέδου και αφήνει την τηλεόραση να κατακλειστεί με ευτελέστατα θεάματα του χειρίστου είδους -και τότε είναι ταραγμένη εποχή πολιτικά με ειδικά δικαστήρια κυβέρνηση συνασπισμού- μέχρι που το ‘92-‘93 πέφτει η κυβέρνηση Μητσοτάκη και επανέρχεται το ΠΑΣΟΚ μετά βαΐων και κλάδων σε μία εποχή που καλπάζει ολοταχώς προς τη ρόκα παρμεζάνα και την αστακομακαρονάδα. Με σημαιοφόρο τον Κωστόπουλο ξεχύθηκε μια παρέλαση κοιλαράδων και μοντελοσυνοδών οι οποίοι τσακίσανε και απενοχοποίησαν την κάθε μαλακία.
Θυμάσαι μια περίεργη ιστορία από τότε; 
Με τα παιδιά από τη δραματική έχουμε κάνει τρελές καγκουριές αλλά είναι κυρίως στο χώρο του θεάτρου. Ένα που θυμάμαι χαρακτηριστικά το 1987 στο πρώτο έτος στη φιλοσοφική έχουμε πάει αρχές Δεκεμβρίου εκδρομή στο Πήλιο για τρεις μέρες. Πω πω λέω κι εγώ, ωραία θα βγάλουμε καμιά γκόμενα. Ενώ περνάμε πάρα πολύ ωραία ξαφνικά είναι κάτι μάγκες φοιτητές και βάζουν σε κασέτες στο πούλμαν τα άπαντα του Καρβέλα που τότε σκίζει, από το ‘86 που κυκλοφορεί το «Δώδεκα» της Βίσση υπάρχει αυτή η λαίλαπα με τα καρβελοτράγουδα. Και καλά της Βίσση, αλλά τα σόλο του δεν αντεχόντουσαν  με τίποτα (τα πρόστυχα τα μαύρα τα εσώρουχα και δε συμμαζεύεται). Μας έχουν τρελάνει σε όλη τη διαδρομή με αυτές τις κασέτες και δεν έχουμε άλλη. Τα έχει πάρει λοιπόν ο συνοδός καθηγητής ο Γιώργης ο Γιατρομανωνάκης και γίνεται ένας ολόκληρος καυγάς και λέει αυτός «θα γράψω άρθρο στο βήμα εναντίον του Καρβέλα και της Βίσση», και απειλούσε ότι θα τους κατακεραυνώσει για την υποβάθμιση των τραγουδιών. Σου λέω αυτό ενδεικτικά γιατί τότε υπήρχαν κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι έβγαιναν από τα ρούχα τους. Μετά μας ισοπέδωσε το «έλα μωρέ μην τρελαίνεσαι»… και τι έγινε, όλη αυτή η απαξίωση.
Ποια φιλική συμβουλή θα έδινες στους φοιτητές;
Αυτό που έχω να πω δεν είναι φιλική συμβουλή είναι προσωπική διαπίστωση. Όταν μπαίνει κάποιος σε μία σχολή δεν ξέρει ακριβώς ότι θέλει ντε και καλά αυτό να το κάνει επάγγελμα, γιατί κανείς δε γνωρίζει τι τρόπο ζωής συνεπάγεται το να κάνεις επάγγελμα αυτό που σπούδασες. Εγώ σπούδασα για να εξερευνήσω αυτό που λέγεται συστηματική γνώση μέσα στο πανεπιστήμιο και κυρίως για μένα. Δεν είχα σκοπό να το κάνω επάγγελμα, παρόλο που η κοινωνία και οι δικοί μου με σπρώχνανε προς τα εκεί. Μέσα στο πανεπιστήμιο, λοιπόν, εγώ είδα ότι δεν κάνω για εκεί, κάνω για κάτι άλλο και άλλαξα δρόμο. Το να αλλάζεις δρόμο ή το να μην κάνεις επάγγελμα αυτό που έχεις σπουδάσει σε καμία περίπτωση κανείς δεν πρέπει να το θεωρεί ως αποτυχία. Είναι επιλογή και τίποτε άλλο. Το πανεπιστήμιο είναι ο πρώτος μικρόκοσμος από όταν βγαίνεις από την οικογένειά σου πολύ περισσότερο από ό,τι στο σχολείο και είναι ένα εξερευνητικό στάδιο όπου εκεί μπορείς να αποφασίσεις που θες να πας. Ζούμε σε μια πολύ ρευστή και μεταβαλλόμενη εποχή και αυτό που σήμερα σπουδάζεις αύριο μπορεί να μην το χρειάζεται η κοινωνία. Οπότε καλό είναι να σπουδάζει κανείς, να εξερευνά τη γνώση αλλά κυρίως να εκπαιδεύει γενικότερα τον εαυτό του σε σχέση με αυτά που θέλει να κάνει και με το πώς θέλει να ζήσει.
 

Total
0
Shares
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *