The Comic Con 5 (Θεσσαλονίκη edition): Σελίδες, παπιά και ζάρια

Ήρθε και παρήλθε. Τρεις μέρες γεμάτες με ομιλίες για κόμικ, για παιχνίδια ρόλων, για τον τρόπο που νέοι καλλιτέχνες μπορούν να βιοποριστούν σε μια χώρα που έμαθε να αγαπά τα προϊόντα της ένατης τέχνης. Ο λόγος για την πέμπτη Comic Con που έγινε πριν από λίγες ημέρες στη Θεσσαλονίκη (φυσικά). Ναι, δε βγάλαμε απευθείας τις εντυπώσεις μας, έπρεπε να το χωνέψουμε λίγο.

Οι καλεσμένοι;

Οι καλεσμένοι ήταν πολλοί, πολύχρωμοι, και πολυδιάστατοι: όλοι τους ήρωες, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Ήρωες από τον χώρου του κινηματογράφου (Manu Bennet – Azog the Defiler), των κόμικ (Don Rosa – Βίος και Πολιτεία), του Cosplay (Narga Chan), του Voice Acting (Τάσος Κωστής – Pumba). Δεκάδες, φυσικά, και οι Έλληνες καλλιτέχνες, με πόστερ, σχέδια, και τεύχη πάνω σε τεύχη πάνω σε τεύχη (πάνω σε τεύχη).

Επειδή μία εικόνα ισούται με 1000 λέξεις (ή, σύμφωνα με μαθηματικές μετρήσεις εικονοστοιχείων και χωρικής διάταξης, γύρω στις 4.3 εκατομμύρια λέξεις), και δίχως να θέλουμε να ξοδέψουμε παραπάνω μελάνι (περίσσεια pixels), σας παρουσιάζουμε τη δική μας εμπειρία από τις 3 γεμάτες αυτές ημέρες.

Απολαύστε υπεύθυνα

Ας ξεζουμάρουμε

Μπουμ. Άλλοι ξεφυλλίζουν τα λάφυρα, άλλοι δροσίζονται πριν ξαναμπούν στο παλάτι της ΝΕΡΝΤΙΛΑΣ. Και δεν έχουμε μπει καν μέσα.

Και μπήκαμε. Και τι να δούμε; Στοίβες και κούτες με κιτρινισμένα κόμικ. Θες «Περιπέτεια»; Έχουμε. Λίγα ξεχασμένα τεύχη «Ghost Rider»; Μα φυσικά. Μήπως το (συλλεκτικής έκδοσης πλέον) «Αστερίξ και Οβελίξ: οι δάφνες του Καίσαρα»; Το βρήκαμε, μα τον Τουτάτις.

Cosplayers;

Βρυκόλακας που βάζει τους κυνόδοντες του;

Άτομα που παθιάζονται με το χόμπι τους, με το επάγγελμά τους, με τα πλαστικά lightsaber τους. Το ετήσιο προσκύνημα του σπάνιου, προστατευόμενου είδους «nerdus comicus».

We all float down here, Georgie“.

Και μέσα στον πανικό, τον ιδρώτα και το μελάνι: A wild Χρήστος Κιούσης appears.

Κάστρα από playmobil, life-sized φιγούρες του Iron Man και του Cap’ (“that was, indeed, America’s Ass), o Scrooge McDuck έτοιμος να αναλάβει το πεπρωμένο του. Τα είχαμε όλα ρε σεις.

Και ναι, φτάσαμε στο main event: Τους σχεδιαστές.

Ο Azzarello; Σοβαρότατος. Ο Ribic; Μετρημένος. Ο Achdé; Αχνέ. Ο Rosa; Χμμμ…

Και ναι, κάπου εδώ σταματήσαμε να χάσκουμε και ξεκινήσαμε να αγοράζουμε. Και να μιλάμε για το Endgame. Και να παίζουμε roleplaying games. Και…

Total
0
Shares
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *