Το «Normal People» είναι από τις ξεχωριστές σειρές που μας είχαν λείψει να βλέπουμε!

Νομίζω τα τελευταία χρόνια είχα βολευτεί με το Netflix, παρόλο που βαθιά μέσα μου ένιωθα ότι βλέπω συνεχώς το ίδιο πράγμα. Παραγωγές που ναι μεν διαφέρουν στα σημεία, όμως πάνω κάτω παρουσιάζουν το ίδιο concept. Κι έτσι είναι… Κάποτε τα βαριέσαι τα ντράγκια, τα όργια, τους φόνους, τα παρατραβηγμένα σενάρια και τις ιστορίες που δε γεμίζουν εσένα αλλά τις ώρες σου, αναζητώντας να δεις κάτι πιο ουσιαστικό, που θα έχει κάτι να σου πει, που θα σε χτυπήσει στο ευαίσθητο σημείο σου και θα ξεζουμήσει τα δάκρυά σου. Ή στο άλλο άκρο, θα σου προκαλέσει πονόκοιλο από τα γέλια. Τέλος πάντων, θα σε κάνει να νιώσεις.

Αυτές οι σειρές λείπουν επί εποχής Netflix!

Και γι’ αυτό, το «Normal People» μοιάζει σαν όαση σε έρημο και ξεχωρίζει απ’ ό,τι έχουμε δει τον τελευταίο (ή και παραπάνω) καιρό.

Η νέα σειρά που έκανε πρεμιέρα στο BBC στις 26 Απριλίου και στις 29 του ίδιου μήνα ανέβηκε ολόκληρη στο Hulu μιας και πρόκειται για συμπαραγωγή, έχει ήδη κερδίσει την εύνοια του κόσμου, μα ιδιαίτερα των ρομαντικών ψυχών.

Προσωπικά, με είχε ήδη από το τρέιλερ, στο οποίο έπεσα όλως τυχαίως (thanks, YouTube recommendations) κάπου ένα μήνα προτού κάνει πρεμιέρα. Και κάπου μέσα προς τέλη Μαΐου λέω «εδώ είμαστε, ώρα να επιστρέψουμε στην ανάγκη των torrents». Κάτι που ίσως χρειαστεί να κάνεις κι εσύ, αλλά μεταξύ μας αυτά.

Αρχικά, να πω ότι πρόκειται για μια σειρά 12 μισάωρων επεισοδίων. Η επιτυχία της ήταν κάτι σαν προδιαγεγραμμένη, αν σκεφτείς ότι βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο-φαινόμενο της Sally Rooney, η οποία είναι γνωστή και ως η «συγγραφέας των Millennials».

Στα πρώτα επεισόδια λοιπόν, βλέπουμε να γεννιέται λίγο ξαφνικά και άγαρμπα ο έρωτας των πρωταγωνιστών, Marianne και Connell.

Η πρώτη είναι μια συνεσταλμένη κοπέλα, που βρίσκεται στο περιθώριο και με άσχημη οικογενειακή κατάσταση. Κολυμπάει στο χρήμα ωστόσο, σε αντίθεση με τον δημοφιλή Connell, τον οποίο η μητέρα του στηρίζει κι αγαπάει αλλά τα βρίσκει δύσκολα στο οικονομικό κομμάτι, δουλεύοντας ως οικονόμος στο σπίτι της Marianne. Μη βγάλεις βιαστικά συμπεράσματα, δεν είναι καθόλου το αντίστρoφο της Σταχτοπούτας. 

Μεταξύ τους δεν παίζει ακριβώς το συνηθισμένο φλερτ, ούτε και οι κοινότυποι διάλογοι που ακούγονται σε αυτές τις περιπτώσεις.

Είναι πιο deep η φάση, πιο γλυκιά και ποιητική.

Γενικότερα, η σειρά επενδύει περισσότερο στο συναίσθημα παρά στο διάλογο, πράγμα που καταλαβαίνεις εύκολα από τα πάμπολλα μουγκρίσματα και «Ummm» του Connell, που εκφράζει τα συναισθήματά του λίγο περίεργα, αλλά και στο όλο σκηνικό που έχει χτιστεί τριγύρω τους.

Τα πράγματα αρχικά κυλούν γρήγορα, και σαν ιδιαίτεροι χαρακτήρες που είναι και οι δυο τους, με αρκετές δόσεις awkwardnessΒασικά, το φίλτρο που δεν έχει στα λόγια της η έφηβη Marianne είναι έως και αστείο. Ωστόσο, τα συναισθήματα είναι έντονα, οι δισταγμοί επίσης και η επιθυμία (από τη μία μεριά κυρίως) να παραμείνει το μεταξύ τους κρυφό, δημιουργεί κάποιες ανασφάλειες και δυσκολίες.

Ύστερα από μια μεγάλη, ομολογουμένως, μ@λ@κία του Connell, οι δυο τους χάνονται και οι δρόμοι τους ξανασυναντώνται στα χρόνια του πανεπιστημίου. Εκεί τα πράγματα περιπλέκονται ακόμη περισσότερο, τα on and offs είναι συνεχή, ενώ τα προσωπικά θέματα που αντιμετωπίζουν έκαστος γίνονται πιο εμφανή.

Φαινομενικά, δεν υπάρχει κάτι το ιδιαίτερο να μπαίνει εμπόδιο στη σχέση τους, ωστόσο οι δυο τους μόνο… normal people δεν είναι, για να κυλήσουν όλα φυσιολογικά.

Έχει ο καθένας τους δικούς του προσωπικούς δαίμονες που του κατατρώνε τα σωθικά και τους οποίους φέρνουν στη μεταξύ τους σχέση.

Είναι φορές που ο χωρισμοί τους μοιάζουν overdramatic, αχρειάστοι και πανεύκολα αναστρέψιμοι.

Αυτό βέβαια, στα δικά μας τα μάτια, γιατί ξαναλέω, αυτό που υπάρχει μεταξύ τους είναι τόσο έντονο και αληθινό, που δύσκολα μπορούν να το ζήσουν ήρεμα κι ατάραχα. Είναι από αυτούς τους έρωτες, τους τόσο overwhelming, που δεν ξέρουν και οι ίδιοι τι να τον κάνουν, πώς να τον διαχειριστούν. Αλλά δε σε κουράζει, αντιθέτως σε κάνει να ανυπομονείς περισσότερο γι’ αυτήν την τελική φορά που θα τα βρουν και θα στεριώσουν (το αν εν τέλει γίνεται ή όχι, δε θα στο αποκαλύψω).

Δεν είναι από τις ιστορίες που θα ταυτιστείς 100% μαζί τους, αλλά είναι από αυτές, που σε συνδυασμό με τη μουσική, τα τοπία και την όλη ατμόσφαιρα που έχει χτιστεί γύρω τους, σε κάνει να νιώσεις ό,τι ακριβώς νιώθουν κι αυτοί.

Κι ας είσαι single, κι ας μην έχεις βιώσει ποτέ κάτι παρόμοιο στη ζωή σου, κι ας περνάς την καλύτερη φάση σου αυτήν την περίοδο, μια μελαγχολία θα σε χτυπήσει.

Θα λυπηθείς τους πρωταγωνιστές για τα όσα περνάνε, θα νιώσεις τον πόνο τους κι ας μην τον εκφράζουν πάντοτε οι ίδιοι. Κάπως κάτι γίνεται και καταλαβαίνεις τι συμβαίνει εκεί μέσα στην ψυχούλα τους. Θα σε κάνουν να στεναχωρηθείς κι ας μην αισθάνεσαι πως έχεις λόγο. Γι’ αυτό βέβαια, δίνουμε τα credits στους ηθοποιούς, Daisy Edgar-Jones και Paul Mescal, για την τέλεια χημεία τους και την ακόμη πιο τέλεια ερμηνεία τους. Δεν είναι κι ό,τι πιο ευκολάκι να παίρνεις μέρος σε τόσο τολμηρές σκηνές σεξ και να μη δείχνεις στο ελάχιστο ότι ζορίζεσαι.

Μιας και το ανέφερα, όσοι προτιμάτε να βλέπετε τον έρωτα και όχι μόνο να τον αισθάνεστε σε μια σειρά, να ξέρετε ότι υπάρχει μπόλικο υλικό.

Για την ακρίβεια, πριν λίγο καιρό μερικές από τις σκηνές της σειράς έκαναν την είσοδό τους με τιμές κι επαίνους στο Pornhub. Γεγονός βέβαια που εξόργισε τους παραγωγούς, οι οποίοι τρέχουν και γυρεύουν για να καταφέρουν να τις κατεβάσουν, θεωρώντας το προσβολή στην όλη προσπάθεια που έγινε για να βγει το αποτέλεσμα αγνό και συναισθηματικό.

Πηγή: neopolis.gr

Total
1
Shares
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *