Η trap του «φαίνεσθαι» και το hip hop του «είναι»

Γράφει ο Πέτρος Βουλγαράκης

Είναι δύο αντικρουόμενοι ήχοι, είναι δύο διαφορετικά ακούσματα, είναι ίσως οι πιο περιζήτητοι ήχοι της νεολαίας αυτή τη στιγμή. Θέλω τόσα πολλά να γράψω και δεν ξέρω πως να διαμορφώσω μία σωστή στάση κριτικής. Είναι η άβολή στιγμή που εάν θες να ακουστείς, οφείλεις να μην παρεξηγηθείς.

Ας πάρω λοιπόν μπροστά μου 2 κομμάτια κι ας προσπαθήσω να μπω στο πνεύμα των δημιουργών τους. Ας βάλω τον εαυτό σου να εκτεθεί στις σκέψεις τους, κάνοντας τες δικές μου. Έτσι κι αλλιώς η μουσική επηρεάζει, σε κάνει να φαντασιώνεσαι σκηνικά, όνειρα, εικόνες. Ας γίνω ένα μέρος της φάσης που χτυπιέται από ένα κλαμπ, μέχρι μία συναυλία. From the hip to the hop λοιπόν, or business is trap?

Ας ξεκινήσουμε την προσέγγιση μας. Τρόπος ζωής αψεγάδιαστος, στυλάτος, φανταχτερός, με ενίοτε flexαρίσματα και κοσμήματα. Φόντο μία πολυτελή ζωή, γνωριμίες των γούστων και ακούσματα γεμάτα το όνειρο ενός γκάνγκστερ.  Συνήθως το άκουσμα του mainstream ή viral ατακαδόριδου rap-trap έχει ως στόχο να πει πως πέτυχε.

Πέτυχε να βγάλει λεφτά. Και δεν κωλύεται να τα υποδείξει στο κοινό του. Η ζωή είναι βγαλμένη από ταινία, σαν να λέμε sex, drugs, rock en’ roll. Όπα, λάθος μου ίσως να συγκρίνω την όμορφη αλήτικη ανθρώπινη ροκιά, με την σεξιστική αισθητική μίας κωλάρας που είναι σαν καρδιά. Στο κάτω κάτω, ποιός δεν θα ‘θελε ένα τέτοιο πάρτυ;

Κι εδώ μάλλον, είναι η αντικρουόμενη άποψη της χιπ-χοπ κουλτούρας, της φιλοσοφικής, ανθρώπινης, αντιρατσιστικής φάσης που έρχεται μέσα από κοινωνικά μηνύματα, απλόχερα, άλλοτε ετοιμόλογα κι άλλοτε πιο ψαγμένα. Και ενώ γουστάρω που η μουσική αυτή μου βγάζει συναισθήματα και ιστορίες ρεαλιστικές, ανθρωποκεντρικές, καταστρέφοντας λεκτικά κοινωνικά στερεότυπα, κάπου εδώ χαλιέμαι.

Καλλιτέχνες αμφότερων πλευρών, με φόντο ένα παράπονο αναγνώρισης, χρημάτων, αποδοχής, κυριαρχίας, εναλλαγής μόδας και επιρροής. Και ποιός νοιάστηκε για όλα αυτά; Εγώ να ακούσω θέλω αυτό που με κάνει να αισθανθώ τη φάση μου. Είτε θελήσω την νιρβάνα μου, είτε θελήσω την κορμάρα μου.

Το ποίημα των αντιφάσεων, ωστόσο, έχει και μία λογική. Είναι απόρροια των καταστάσεων που βιώνουμε. Οι στίχοι είναι τα θέλω μας, οι βλέψεις μας, οι ταυτίσεις μας. Είναι προσωπική αναγνώριση του καθενός. Κι αν την βρίσκει με τον εκάστοτε τρόπο είναι δικαίωμα του. Στην τελική, η μουσική οφείλει να αλλάξει ή ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα σε αυτόν τον κόσμο;

Είναι εμπνευστές μίας ζωής που είδαν, που επηρεάστηκαν, που τους αφηγήθηκαν. Είναι επιλογή σου, να φανταστείς, να δημιουργήσεις και να παινευτείς για τη δική σου. Αν όμως με ρωτάς, όχι ρε φίλε αυτό δεν είναι μαμά. Μαμίσια είναι η φάση μίας αληθινής ιστορίας. Ευχαριστώ Ταφ Λάθος που μου έδειξες έναν μάθημα, ένα δρόμο, ένα παράδειγμα.

 

Total
6
Shares
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *