Πανελλήνιες: Τρεις διαφορετικοί άνθρωποι που πέρασαν και το προσπέρασαν

Αυτές τις μέρες τα ξυπνητήρια χτυπάνε πιο δυνατά. Οι μαθητές σηκώνονται, ρίχνουν μπόλικο νερό στο πρόσωπο τους και πριν κουμπώσουν τα βιταμινούχα και τα φιλιά των δικών τους για καλή επιτυχία, μπορεί να ρίξουν μια ματιά στον καθρέφτη. Να δουν το είδωλο τους. Έτοιμο να βαδίσει προς μία προσπάθεια ημερών που θα «καθορίσει» τη ζωή τους, το «μέλλον» τους και οτιδήποτε άλλο νομίζουν ότι κρίνεται τη στιγμή που συμπληρώνουν τα στοιχεία τους στην κόλλα πριν την παραδώσουν στα χέρια του εξεταστή. Αλήθεια, πόσοι άνθρωποι παρέδωσαν αυτή την κόλα και βγαίνοντας αποφάσισαν να μη την κοιτάξουν ποτέ; Πόσοι ακολούθησαν κάτι το οποίο δεν ήταν γραμμένο στο χαρτί των αποτελεσμάτων, στο τζάμι από την είσοδο του σχολείου τους; Όταν ο μαραθώνιος των Πανελληνίων τελειώνει, το κυνήγι των ερεθισμάτων ξεκινά και ο δρόμος είναι ευχάριστα απροσδιόριστος. Μιλήσαμε με τρεις ανθρώπους η ζωή των οποίων πέρασε μέσα από τις πανελλήνιες μόνο και μόνο για να οδηγηθεί εκεί που οι ίδιοι ήθελαν μέσα τους. Τρεις εντελώς διαφορετικές ζωές, τρία εντελώς διαφορετικά θέλω. Άραγε, τα ήξεραν όταν ήταν 18;

Γιώργος Μαντζουρανίδης

Copywriter & Urban Walker (dot2dot)

Στο χρονικό σημείο που είσαι, κανένα «εμπνευσμένο» κείμενο ή απόφθεγμα δεν θα σε κάνει να πάρεις σοβαρά το θέμα Πανελλήνιες αν δεν το έχεις κάνει εδώ και καιρό -μήνες, χρόνια, εσύ ξέρεις. Το ίδιο ισχύει και για το αντίθετο, να ξηγιόμαστε. Και μπορεί να ορίζουν κάποια πράγματα, αλλά οι πανελλήνιες δεν σε καθορίζουν. Κανένα (εξεταστικό) θέμα δεν θα σε μάθει να κοιτάς τ’ αστέρια. Να σε κάνει να θες να ρωτάς «πώς», «πού» ή «γιατί». Να λες «ευχαριστώ», «παρακαλώ» ή «συγγνώμη». Να χρησιμοποιείς τα χέρια σου για να στηρίζεις και να σηκώνεις και όχι για να χτυπάς ή να πληκτρολογείς χολή και μίσος. Να κοιτάς τον κόσμο στα μάτια, όσο χαμηλά ή ψηλά και αν είναι. Και να μην χρησιμοποιείς την καρδιά σου μόνο ως αντλία αίματος. Σε 8 χρόνια από τώρα, το δικό μου αγόρι θα είναι πιθανότατα στη θέση σου. Ακόμα και αν επιλέξει να μην είναι, εγώ του λέω εδώ και χρόνια όσα σου γράφω τώρα. Αν στο ενδιάμεσο πετύχεις τον Αχιλλέα και έχεις να του μάθεις κάτι επιπλέον, καλώς να ορίσεις. Θα σε ακούσει κοιτώντας σε στα μάτια, και στο τέλος θα σου πει ευχαριστώ. Γιατί έτσι έχει μάθει. Αυτά από εμένα. Και φυσικά, καλή επιτυχία -και όχι αποκλειστικά για αύριο.

Κώστας Λιβαδάς

Συνθέτης & Στιχουργός 

Όλη αυτή η ιστορία των χρόνων μας στο σχολειό και αργότερα στο Πανεπιστήμιο, μέχρι το τέλος, δεν είναι παρά ένα ταξίδι γνώσης αληθινής και βεβαία, αυτογνωσίας. Ποιοι είμαστε,τι θέλουμε και που πάμε. Αυτές οι διαδικασίες μονό τότε είναι γόνιμες και μπορούν να οδηγήσουν σε μια ουσιαστική, αληθινή στις χαρές και τις λύπες, ζωή. Μια ζωή με συνείδηση και απόλαυση. Από τα βάθη της καρδίας μου θέλω να σας μεταφέρω -εγώ που χτυπήθηκα από ξαφνική ασθένεια όταν έδινα Πανελλήνιες , ασθένεια ζόρικη που με είχε στα όρια της λιποθυμίας και εγώ που τελικά αφ’ ότου πέρασα, επέλεξα  να ακολουθήσω την αληθινή μου φύση και να κάνω κάτι άλλο στη ζωή μου από αυτό που σπούδασα – ότι μόνο λόγος για άγχος και σκοτεινές σκέψεις δεν υπάρχει σε αυτή τη διαδικασία. Ο χρόνος είμαστε εμείς οι ίδιοι και ένα εξάμηνο μπροστά στη ζωή μας είναι ένας αστερίσκος, καμιά φορά ούτε καν παράγραφος. Και κάτι ακόμα, αγάπη και χαλαρότητα χρειάζεται, όχι μονομανία και χρονόμετρα. Αγάπη είναι όταν αλλάζουμε τον χρόνο χέρι-χέρι με αυτόν που αγαπάμε, με όσα αγαπάμε και αυτή είναι η ουσία. Συγκέντρωση και στόχοι ναι, μονομανία και εξόντωση ποτέ. Δεν υπάρχει ένα αύριο αλλά χιλιάδες.

Ευγενία Σαμαρά

Ηθοποιός & Παρουσιάστρια 

Η δίκη μου εμπειρία από την διαδικασία των Πανελλαδικών ήταν αρκετά στρεσογόνα. Είχα την πεποίθηση ότι κρίνεται η ζωή μου, ότι αυτές οι εξετάσεις θα καθορίσουν το μέλλον μου καθολικά. Πήγα καλά, πέρασα στη σχολή που “νόμιζα” ότι ήθελα. Πολύ γρήγορα κατάλαβα ότι όλες οι σκέψεις που έκανα μερικούς μήνες πριν ήταν μια απίστευτη σπατάλη ενέργειας. Οι μαθητές θα πρέπει να αντιμετωπίζουν τη διαδικασία των εξετάσεων όχι σαν κάτι από το οποίο κρίνεται η ζωή ή το μέλλον τους, αλλά σαν μια οποιαδήποτε άλλη διαδικασία-δοκιμασία που θα περάσουν στη ζωή τους. Δεν κρίνεται η ζωή ενός ανθρώπου από μια επιτυχία ή αποτυχία. Όλοι οι δρόμοι είναι ανοιχτοί μπροστά μας. Εγώ ακολούθησα μια εντελώς διαφορετική καριέρα από αυτή που τότε πάλεψα για να κερδίσω. Μια καριέρα που με κάνει ευτυχισμένη καθημερινά. Το μόνο που έχετε να σκεφτείτε είναι τι πραγματικά θέλετε, γιατί για να πετύχει κανείς στη ζωή πρέπει να κάνει αυτό που αγαπά και αυτό θα βρει τον τρόπο να το κάνει ακόμη και αν δεν το πετύχει με την πρώτη.

Κάθε φορά λοιπόν, που ένας μαθητής σηκώνεται και παραδίδει την κόλα του, κάθε φορά που ακουμπά στο θρανίο, λίγο πριν αρχίσει το γράψιμο, το βάρος εκείνο μιας μελλοντικής ευτυχίας που κάνει το στυλό του να τρέμει, ας έχει στο μυαλό του ότι αυτό που κρύβεται μέσα του, δε χωράει σε μια κόλα, ούτε σε μία αίθουσα, ούτε στα στόματα εκείνων που οπλίζουν το άγχος του. Κρύβεται σε όλα όσα θα ζήσει για να το βρει. Και οι ιστορίες δε μπορούν παρά να το επιβεβαιώσουν.

Total
3
Shares
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *