Βγάλε κοριτσάρα μου την κορμάρα σου στην παραλία

Δεν είχα ποτέ θέμα με τα κιλά μου. Δεν χρειάστηκε ποτέ να κάνω κάποια εξαντλητική δίαιτα, η ζυγαριά δεν ήταν ποτέ ο προσωπικός μου μπαμπούλας, δεν ψυχαναλήθηκα για το σώμα μου και ό,τι έχει να κάνει με την εικόνα μου ποτέ. Φυσικά με τα χρόνια αρχίζοντας να μαθαίνω το κορμί μου μπήκα στη διαδικασία να καταλάβω πως είμαστε “εμείς” κι “ αυτές”, όπου εμείς αυτές με τις καμπύλες, οι λίγο πιο ζουμερές και αυτές οι skinny, ποικιλία να υπάρχει και καρδιές δεν χαλάμε.

Όλα άλλαξαν τους τελευταίους δεκατέσσερις μήνες που έκοψα το τσιγάρο και ξαφνικά (στους περίπου 6-7 μήνες που το είχα κόψει) σταμάτησα να μπαίνω στα τζιν μου. Το σοκ είναι πολύ μικρή λέξη για να περιγράψει τον ντουβρουτζά που έπαθα. Ξαφνικά νιώθεις πως αυτό το πράγμα μόλις έχει ξεκινήσει και το να φτάσεις τα εκατό κιλά είναι ζήτημα ημερών, ωρών, δυο τοστ και τρία πιτόγυρα μακριά. Και τότε ήταν που συστήθηκα για πρώτη φορά με το κεφάλαιο «διατροφή», που άρχισα να έχω πραγματικό άγχος για το πώς φαίνομαι στους άλλους, για το αν αρέσω ή αν απλά με λυπούνται που πήρα μερικά παραπάνω κιλά (έχοντας καβατζάρει τα τριάντα πια, μικροί δαίμονες ξεπηδάνε γύρω σου και σου λένε πως τώρα ήρθε η ώρα που έχεις χάσει το βαπόρι της νιότης και πως πλέον υπάρχει μόνο κατήφορος) και ένας σκασμός ακόμη σκέψεις και καταστροφικά σενάρια για το που θα καταλήξω και τι θα μου συμβεί και σε τι κατάσταση θα είναι το κορμί μου όταν θα το σέρνω σε μερικά χρόνια.

Σημειωτέον, όλο αυτό συνέπεσε στην Ελλάδα, την άνοιξη, όπου ξεκινάνε οι ζέστες, τα πιο ανοιχτά ρούχα, τα μπάνια. ΤΑ ΜΠΑΝΙΑ;;; ΠΟΙΑ ΜΠΑΝΙΑ;; Και ασπρουλιάρα και χοντρή;; Και με τι μούτρα θα βγω εγώ τώρα στην παραλία; Και όλοι θα με κοιτάνε. Και όλοι θα λένε «κοίτα αυτή, που είναι χοντρή», «και πόση κυτταρίτιδα έχει», «καλά έχει και γκόμενο; Τυφλός θα είναι». Ξαφνικά το body shaming τρύπωσε στο κεφάλι μου σαν αμοιβάδα που μου έτρωγε λίγο λίγο  το μυαλό. Από πότε και πόσο γρήγορα άρχισα να ντρέπομαι για αυτό που είμαι; Τι είναι αυτό που με οδήγησε σε αυτές τις σκέψεις;

Το όλο downfall κράτησε λίγες βδομάδες: όσες χρειάστηκαν για να δώσουν ένα πρώτο αποτέλεσμα οι προσπάθειες της προσεκτικής διατροφής. Ήταν εύκολο να τιθασεύω τον εαυτό μου, η απαίτηση για απώλεια βάρους δεν ήταν μεγάλη και το να βάλω το μυαλό μου και το άγχος μου σε μια σειρά μου ήταν σχετικά εύκολο, ενώ εμένα προσωπικά με βοηθάει πολύ και ο αυτοσαρκασμός, οπότε τα stories στο Instagram με τα μαρτύρια της διατροφής δίνουν και παίρνουν. Τι γίνεται όμως με τις γυναίκες που δεν έχουν να αντιμετωπίσουν κάτι τόσο απλό; Η’ που δεν έχουν την υπομονή να αντιμετωπίσουν οτιδήποτε τέτοιο; Τι γίνεται με τις γυναίκες που ντρέπονται από τη μέρα που γεννήθηκαν γιατί ο σωματότυπος τους δεν ταίριαξε ποτέ με τα πρότυπα της εκάστοτε εποχής; Τι γίνεται με τις φίλες μας που δεν αγάπησαν ποτέ το σώμα τους και που μπορεί να υπέφεραν δίπλα μας γιατί δεν αντέχουν το ίδιο τους το πετσί; Τι γίνεται τέλος πάντων με τις γυναίκες που έχουν πέσει θύματα bullying και δεν το ξεπέρασαν ποτέ;

Το body shaming αποτελεί μια τεράστια πληγή στις ψυχές πολλών ανθρώπων, κυρίως γυναικών, μιας που η κοινωνία θέλει το ωραίο φύλο να κινείται σε συγκεκριμένα πρότυπα για να θεωρείται ωραίο. Το συναντάμε παντού, κάθε μέρα, και εκφράζεται μέσα από περίεργα συμβάντα και καταστάσεις. Άραγε δίνει κανείς σημασία στην κοπέλα που ανοίγει καταλάθος η ζακέτα της στο σούπερ μάρκετ και τα χέρια της κάνουν σπασμωδικές κινήσεις για να την κλείσει και να κρύψει την κοιλιά της ή στην κυρία που πάει στο γυμναστήριο και ψάχνει μια γωνιά να γυμναστεί, εκεί που δεν υπάρχει κανείς, κανείς για να την κρίνει με το βλέμμα του, κανείς για να την χλευάσει γι’ αυτό που είναι, γι’ αυτό που προσπαθεί να πετύχει. Το καλοκαίρι το φαινόμενο του body shaming διογκώνεται, για όλους τους ευνόητους λόγους. Και δυστυχώς δεν είμαστε όλες τόσο δυνατές (ή στ****δίστριες αν θες) για να το αντιμετωπίσουμε, ή ακόμη καλύτερα, να μην το σκεφτούμε καν.

Ξέρω, αποτελεί φοβερό κλισέ να πεις σε έναν άνθρωπο να αγαπήσει το σώμα του, να μη δίνει δεκάρα για την γνώμη των άλλων και ένα κάρο άλλες τέτοιες συμβουλές που πολλές φορές δεν ανακουφίζουν, αντιθέτως προσθέτουν ένα επιπλέον βάρος ευθύνης και άγχους σε ένα ήδη υπάρχον βουνό απελπισίας. Όμως αυτή είναι η πραγματικότητα, πρέπει να μάθουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας γι’ αυτό που μπορεί και που αντέχει καθημερινά να είναι, με όλα όσα μας αρέσει να κάνουμε μαζί του. Και ίσως, όταν αυτό το σώμα το αγκαλιάσουμε πράγματικα και το τυλίξουμε με μια πραγματικά καλή ψυχική υγεία, τότε ίσως να γίνει αντιληπτό και στους άλλους και η ομορφιά μας να λάμψει. Γι΄αυτό λοιπόν, βγάλε κοριτσάρα μου την κορμάρα σου στην παραλία και σταμάτα να δίνεις δεκάρα για το τι αρέσει στους άλλους, εκπαίδευσε τον εαυτό σου να σου αρέσεις εσύ με όλα όσα κουβαλάς, ακόμα κι αν μέσα σε αυτά περιλαμβάνονται μερικά έξτρα κιλά. Και καλό καλοκαίρι.

Total
4
Shares
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *