Ζακ Στεφάνου: Underground με επιφύλαξη

Έκτοτε πολλά πράγματα δεν μου άρεσαν, πολλά πράγματα με αηδιάσανε, πολλά πράγματα βρέθηκαν μπροστά μου σαν τύχη, γιατί έπρεπε να κάνω κάτι άλλο από αυτό που φανταζόμουν, οπότε επέλεξα το δρόμο του underground. Και το λέω με επιφύλαξη το underground, γιατί δεν είναι πραγματικά underground.

Πριν 10 χρόνια (και βάλε) είχαμε πει με τον Ζακ ότι αυτός θα γίνει διάσημος τραγουδιστής, και εγώ ως διάσημη δημοσιογράφος θα του πάρω συνέντευξη. Στην προχθεσινή μας συνάντηση μας το συζητήσαμε λίγο, και μας δώσαμε αναβολή για άλλα 10 χρόνια. Προς το παρόν όμως κάναμε μια ωραία κουβέντα, την ηχογράφησα και σας την παρουσιάζω.

Μαρίνα Καρπόζηλου

Επόμενη των εκλογών και δεν θα μπορούσα παρά να ξεκινήσω την συνέντευξη με την κλασσική ερώτηση, Ζακ, ψήφισες χτες στις εκλογές;

Ναι, ψήφισα.

Τι;

Αυτά είναι προσωπικά δεδομένα. Δεν ψήφισα πάντως τον άνθρωπο που λυμαίνεται την εξουσία της Μακεδονίας εδώ και πολύ καιρό.

Ωραία, μας καλύπτει αυτό ως απάντηση, πες μου όμως, με ποιο σκεπτικό πιστεύεις ότι ψηφίζει ένα παιδί 20 χρονών;

Ελπίζω και εύχομαι να ψηφίζει με την ελπίδα και την σιγουριά ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάζουν και να γίνονται καλύτερα. Κι όχι με τον φόβο και τον τρόμο ότι τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα, όπως συνηθίζουν να ψηφίζουν οι μεγαλύτεροι σε ηλικία.

Οπότε πιστεύεις ότι αυτά που ψηφίζει η νεολαία είναι ελπιδοφόρα;

Ναι, είμαι σίγουρος. Απ’ όσους όμως ψήφισαν, γιατί είναι και πολλοί που αδιαφορούν ή που από άποψη δεν ψηφίζουν, δηλαδή από άποψη αδιαφορούν, για την αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Σαφέστατα υπάρχουν και κάποιοι φασίστες αναμεσά μας, που μόνο ελπιδοφόροι δεν χαρακτηρίζονται.

Πως κρίνεις τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών; Σε πολλές σχολές βγαίνει η ΔΑΠ με 70%.

Εκεί υπάρχει μεγάλη χασούρα και δεν πιστεύω ότι ανταποκρίνεται στην πραγματική πολιτική θέση των φοιτητών. Φταίει ο τρόπος που οργανώνονται οι δαπίτες για να πάνε να ψηφίσουνε, υπάρχει φανατισμός και ενθουσιασμός… Έχουν άγχος για το επόμενο πάρτι, οπότε δεν μπορούν να μη βγάλουν τη δικιά τους παράταξη.

Πιστεύεις δηλαδή ότι η γενιά μας δεν έχει πολιτική ιδεολογία;

Γενικά, το να ψηφίζεις δεξιά δεν είναι πολιτική θέση. Αν θέσεις σε όλους το ερώτημα: δε θέλετε όλοι να είμαστε ευτυχισμένοι; δε θέλετε όλοι να έχουμε θέρμανση, όμορφα σπίτια, όλοι να έχουμε τεχνολογία, λεφτά, φαγητό, δουλειά, όλοι; Θα σου πουν ναι. Είναι λοιπόν κατα βάθος αριστεροί. Υπήρξε όμως μια προπαγάνδα κατά της αριστεράς πάνω από 50 χρόνια. Όλοι αυτοί θα σου απαντήσουν ότι σε μια αριστερή κυβέρνηση δε θα τα είχαμε όλα αυτά, ότι θα πεινούσαμε. Και κρίνουν απο το ένα παράδειγμα της σοβιετικής ένωσης.. Ας κρίνουν λοιπόν τώρα απο τα 50 παραδείγματα των καπιταλιστικών χωρών. Ποιος δουλεύει για 560 ευρώ το μήνα, και ποιος τρώει με χρυσά κουτάλια εις βάρος του; Και ποιος κάθεται σαν πρόβατο, και το δέχεται και το ψηφίζει;

Οι περισσότεροι από τους στίχους σου, όσοι δηλαδή δεν είναι ερωτικοί, μιλάν για την πολιτική και την κατάσταση που επικρατεί γύρω μας. Σε απογοητεύει ή σε προβληματίζει ότι νέος κόσμος που σε ακούει και λέει «μπράβο ρε Ζακ, ωραία τα λες» όταν έρθει η ώρα να ψηφίσει πάλι θα το ρίξει στους ίδιους.

Εδώ βλέπουνε Λαζόπουλο και δεν αλλάζουν γνώμη(γέλια). Πηγαίνουν στις παραστάσεις του Πανούση και παραμένουν ανένδοτοι..

Σ’ αρέσει ο Λαζόπουλος;

Το υπέρ και το κατά είναι πολύ σχετικό, όταν κανείς κάνει σάτιρα και έχει από πίσω του έναν ολόκληρο μηχανισμό να στηρίξει ή να μην στηρίξει είναι πολύ δύσκολο και αξιοζήλευτο. Μου αρέσει το χιούμορ του, βρίσκω τραγικές τις μουσικές του προτιμήσεις.

Εσύ τι βλέπεις στην τηλεόραση;

Δεν έχω τηλεόραση.

Κατεβάζεις σειρές στον υπολογιστή;

Όχι, γιατί είναι πολύ κολληματικές. Γενικώς δεν το έχω με την εικόνα. Βλέπω ταινίες μόνο. Το σινεμά το έχω κόψει για ευνόητους λόγους, αλλά μ’ αρέσει να βλέπω την ταινία ως μια ολοκληρωμένη εικαστική πρόταση, όχι μόνο ως ψυχαγωγία.

Στην αρχή της καριέρας σου έκανες αυτό που λέμε «μπαμ». Τραγούδι τίτλων στο mega, Δήμητρα Γαλάνη, φεστιβάλ τραγουδιού κτλ. Τα τελευταία χρόνια που σε παρακολουθώ έχω την αίσθηση –και διόρθωσε με αν κάνω λάθος- πως επέλεξες να συνεχίσεις διαφορετικά, έχω δίκαιο;

Το μπαμ που έγινε όταν ξεκίνησα ήταν δημιουργημένο, σαφώς. Ακόμα και στα πιο αθώα πράγματα που γνωρίζουμε, δηλαδή ότι ένα παιδί της φτωχογειτονιάς έγινε ο χι-ψι Πλούταρχος, δεν έγινε από τύχη ἠ επειδή ο κόσμος το επέλεξε. Έγινε με μεθοδευμένη διαφήμιση και προσπάθεια – και σαφέστατα προϋποθέτει να υπάρχει ένα ταλέντο αλλά αυτό δεν είναι υποχρεωτικό. Οπότε το… μπαμ ήταν μια κοινή επιλογή δική μου, της δισκογραφικής και της μάνατζερ μου, να προωθηθώ με αυτόν τον τρόπο. Έκτοτε πολλά πράγματα δεν μου άρεσαν, πολλά πράγματα με αηδιάσανε, πολλά πράγματα βρέθηκαν μπροστά μου απο τύχη, γιατί χρειάστηκε να κάνω κάτι άλλο από αυτό που φανταζόμουν, οπότε τελικά επέλεξα το δρόμο του underground. Και το λέω με επιφύλαξη το underground, γιατί δεν είναι πραγματικά underground. Underground είναι όταν γράφεις τα cd σου στο σπίτι, τα εκτυπώνεις στον υπολογιστή σου και τα μοιράζεις σε φίλους σου. Εμείς έχουμε έναν underground τρόπο στο μάρκετινγκ. Έχουμε δηλαδή μια εταιρία, αλλά δεν είναι μια μεγάλη εταιρία, ούτε είναι μια ανεξάρτητη εταιρία, είναι η δική μας εταιρία. Για την προώθηση χρησιμοποιούμε κατά κύριο λόγο εναλλακτικά μέσα: Το Facebook και γενικότερα το διαδίκτυο (παρά το γεγονός ότι δεν είναι και τόσο εναλακτικό πλέον το FB). Και βέβαια στηριζόμαστε πολύ περισσότερο στο «από στόμα σε στόμα», στη διαφήμιση δρόμου ή σε άλλες έξυπνες ιδέες παρά στην επιβολή του μουσικού συμβόλου, δηλαδή στο να βάλουμε τον εαυτό μας σε μεγάλες αφίσες ή στην τηλεόραση. Δεν έχουμε ούτε την διάθεση ούτε την οικονομική ευχέρια για το τελευταίο.

Τι σε αηδίασε στην μουσική βιομηχανία;

Η δυσκοιλιότητα των μεγαλυτέρων (σε ηλικία, σε καριέρα και σε διάρκεια) καλλιτεχνών στο να αντιληφτούν κάποια πράγματα με τον εναλλακτικό τρόπο που τα προτείναμε εμείς. Επίσης, η δυσκοιλιότητα των ιδιοκτητών χώρων όπου είχαν αντίστοιχα το ίδιο πρόβλημα. Δηλαδή, δεν μπορούσαν να εμπιστευτούν έναν νέο σε μια παράσταση, εκτός και αν τον είχαν δει στην τηλεόραση να παριστάνει τον μαϊντανό. Δεν μπορούσαν όμως να εμπιστευτούν την ιδέα και την παράσταση, και να τη στηρίξουν με τον τρόπο που στήριζαν έναν καταξιωμένο 60χρονο βαρετό και πλούσιο καλλιτέχνη. Δεν μας έδιναν καλές μέρες στα μαγαζιά, δεν μας έδιναν το promotion που εμείς επιθυμούσαμε. Και δεν μιλάω για τα λεφτά. Τα λεφτά είναι το τελευταίο σ’ αυτή τη φάση, προτεραιότητα είναι η ευτυχία, η καλλιτεχνική ολοκλήρωση, η μουσική.
Το τρίτο κομμάτι της μουσικής βιομηχανίας που κράτησε ηλίθια στάση είναι τα ραδιόφωνα. και η εμμονή τους στο τι είναι καλό για τον ακροατή και τι είναι αντιραδιοφωνικό. Είναι το μόνιμο σημείο τριβής και έχω βαρεθεί να τους παρακαλάω. Ευτυχώς υπάρχει και κόσμος που ακούει μουσική επειδή του αρέσει και όχι επειδή του επιβάλεται απο μια playlist ενός πολυδιαφημισμένου ραδιοφωνικού σταθμού βάσει της μουσικής κατέυθυνσης που «ΠΡΕΠΕΙ» να ακολουθεί.

Κατεύθυνση στο μυαλό τους ή κατεύθυνση από τις δισκογραφικές;

Κάποτε ήταν κατεύθυνση απο τις δισκογραφικές. Όταν ακόμα οι δίσκοι πουλούσαν. Πλέον τα ραδιόφωνα είναι κομμάτια δημοσιογραφικών ομίλων, είναι καθαρά κερδοφόρες επιχειρήσεις. Κάνουν στατιστικές ερευνες ή επιλέγουν κομμάτια που ξέρουν εδώ και πολλά χρόνια ότι πουλάνε, και είναι διστακτικοί προς οτιδήποτε καινούριο. Να εξαιρέσω τους μπουζουκοσταθμούς που παίζουν αυτόματα οποιοδήποτε τραγούδι προκαλεί εμετό.

Ξέρω ότι είσαι λάτρης του ιντερνέτ, βλέπω ότι χρησιμοποιείς πολύ το facebook. Σου έχει «λύσει τα χέρια» κατά κάποιο τρόπο όσον αφορά την διαφήμιση;

Όχι σε καμία περίπτωση. Πρώτα από όλα έχεις πολύ μικρή ομάδα επιρροής. Μπορεί να έχεις ένα προφίλ, δυο, τρία, να έχεις άντε 15.000 άτομα. Καμία σχέση δηλαδή με το να βάλεις μια αφίσα στον δρόμο η οποία μπορεί να καλύψει πολύ πολύ μεγαλύτερο αριθμό πιθανών ακροατών. Από την στιγμή που διαφημιστές μπήκαν δυναμικά στον χώρο του facebook με άτομα που κάνανε μόνιμα κλικ, με διαφημίσεις και πολλά invites, ο κόσμος το έχει απαξιώσει και αυτό το μέσο. Πλέον το χρησιμοποιούμε μόνο βοηθητικά, δε στηρίζομαστε σε αυτό. Στο θέμα των «events» to facebook έχει κάνει λάθος. Λάθος που δεν έβαλε περιορισμούς.

Πως έχει διαμορφωθεί η καθημερινότητα σου τα τελευταία χρόνια; Καταρχήν που είναι η έδρα σου;

Στην Αθήνα. Έχω και σαν βάση μου τη Θεσσαλονίκη, εδώ είναι οι γονείς μου. Είμαι όμως αρκετό καιρό στον δρόμο, δηλαδή το καλοκαίρι που είχαμε 17 συναυλίες έκανα 8 μέρες διακοπές.
Σημ. Από το 2003 ο Ζακ στην Αθήνα έχει αλλάξει 9 σπίτια.

Σχετικά με τους Μπάντα Κοάλα, ποια είναι η μεταξύ σας ιστορία;

Από το 2005 που βγήκε ο «Όμορφος Κόσμος» έψαχνα να έχω μια στάνταρ ομάδα μουσικών. Μια ομάδα που να δουλεύουμε μαζί, να γράφουμε μαζί, να κάνουμε καθημερινά πρόβες… Όταν μου πρότειναν τα συγκεκριμένα παιδιά, πήγα τους γνώρισα και κάθισε. Φαντάσου ότι τώρα 5 χρόνια μετά η σύσταση είναι σχεδόν η ίδια. Προστέθηκε μόνο μια κοπέλα, η Cathy.

Όταν λες να γράφετε μαζί; Εγώ σε είχα πιο μοναχικό σε αυτή την διαδικασία.

Όπως θες το κάνεις αυτό. Και ανάλογα με το τραγούδι. Άλλες φορές μπορεί να έχω έναν ωραίο στίχο και να μην έχω την μελωδία και να τη βρούμε με τα παιδιά, άλλες φορές να τζαμάρουμε και να βρούμε κάτι πολύ ωραίο και να γράψω εγώ κάτι πάνω σε αυτό. Και άλλες φορές να φέρω εγώ ένα έτοιμο τραγούδι και πάντα η απάντηση τους είναι «Αμάν, το ίδιο τραγούδι έγραψες» και η δικιά μου απάντηση είναι «Ωραία, τι προτείνετε να κάνουμε;»

Τι εννοούν; Ποιο είναι το σταθερό μοτίβο αυτού του τραγουδιού;

Έχει τον μόνο τρόπο που ξέρω να παίζω κιθάρα.

Δεν είσαι καλός κιθαρίστας;

Όχι, δεν είμαι. Είμαι ντεμί κιθαρίστας.

Τα σχέδια για το μέλλον;

12 Νοεμβρίου παίζουμε στο Kookoo, τελευταία παράσταση, στην συνέχεια θα φύγω για έναν μήνα στο εξωτερικό, θα επιστρέψω για κάποια live που δεν τα ξέρω ακόμα, αυτό που ξέρω είναι ότι έχουμε ξεκινήσει να γράφουμε τον επόμενο δίσκο που θα είναι μόνο μΠάντα κοάλα. Θα είναι μάλλον ένας μικρός δίσκος με 6 τραγούδια. Έχουμε αρχίσει να το δουλεύουμε, μέχρι Άνοιξη πιστεύω θα είναι έτοιμος.

Total
0
Shares
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *